Eeuwig spits Jan Mulder: 'Hans Vanaken verdient de Gouden Schoen!'

, door (jan mulder)

Deel
hans vanaken 1200

Zlatan Ibrahimovic werd in tien jaar tijd tien keer voetballer van het jaar in Zweden. Ook dit seizoen demonstreerde Zlatan in de Verenigde Staten het ene na het andere staaltje van zijn klasse. Een zekere overwinning. Maar geen Zweed kon zo’n bekroning nog een elfde keer aan en ook Zlatan zelf werd onwel bij de gedachte. Hij smeekte de jury hem dat niet meer aan te doen. Opgelucht haalde de jury adem, maar wat nu? Afschaffen van de tergende saaiheid of een jaar overslaan was een optie waarvoor geen meerderheid te vinden was. ‘We laten het even bezinken.’ Maar de zaal en de artiesten moesten worden besteld, de tijd begon te dringen, paniek maakte zich meester van de Zweden: leven in een land zonder voetballer van het jaar? De naderende blamage werd breed uitgemeten in de kranten: ‘Zelfs Andorra heeft een voetballer van het jaar.’ (En meer zelfs. In de dwergstaat in de Pyreneeën werd Koldo Álvarez, een Baskische Spanjaard die trouwde met een Andorrese vrouw, verkozen tot beste voetballer van de laatste 50 jaar. Álvarez was keeper.)

In Zweden viel de naam Victor Lindelöf. Victor is een zeer middelmatige kracht die bij Manchester United op de bank zit. Specialiteit: hoge ballen keihard wegkoppen. Men hapte onmiddellijk toe. Lindelöf schijnt de prijs enigszins beschaamd en met ettelijke verwijzingen naar de grote Zlatan in ontvangst te hebben genomen, meldt mijn correspondent in Noorwegen, die de bewuste uitzending toevallig op de Zweedse televisie zag.

De Nederlandse schaatser Sven Kramer, honderd keer na elkaar wereldkampioen allround, antwoordde op de vraag wie hij de sportman van het jaar vindt: ‘Wat doet dat er nog toe? Als je het aan mij vraagt, zeg ik: hou ermee op.’ Mee eens. Zo’n ‘gala’. Die artiesten. Dat onverdraaglijk stijf gepresenteerde onbeholpen eerbetoon dat meestal uitdraait op een belediging van de laureaat. Laten we ermee ophouden. De tijden zijn veranderd, de sociale media zijn veel sterker dan de prijzen zelf. Wanneer Cristiano Ronaldo wegblijft van het gala van de Gouden Bal omdat Luka Modric wint, gaat alle aandacht naar het twitteraccount van Ronaldo. De gala’s zijn ook te commercieel. De sponsoren willen méér prijzen om hun naam te verzilveren: talent van het jaar, fairplay van het jaar, doelman van het jaar, coach van het jaar, team van het jaar, supersub van het jaar, allemaal ook voor de afdeling vrouwen natuurlijk.

Op de valreep van mijn deadline vind ik op de site ‘Voetbalgala Maas en Waal’ nog de nominaties van het Land van Maas en Waal (Nederland): Jan Willem Derksen (DSZ), Roel Beumer (Leones) en Tim van Kessel (Unitas ’28). Zou zo’n regionale verkiezing in België ook populair zijn? Het wemelt ervan. In de provincie Antwerpen zijn er voetballers van het jaar van de eerste tot de zesde klasse. De genomineerden in vierde provinciale B dit jaar zijn Jeffrey Bonsu Ofori (Tubantia Borgerhout), Tommy Van Brandt (Pulle) en Robin Van De Vel (KFC Heidebloem Pulderbos). Zelfs Luxemburg heeft er eentje, georganiseerd door dagblad Luxemburger Wort. In 1963 was hij nog ‘Monsieur Football’, sinds 1988 heet de winnaar gewoon volwassen dertien in een dozijn ‘voetballer van het jaar’.

België, dat met de Gouden Schoen een, inderdaad, mooie traditie bezit waarin de winnaars voortleven in het collectieve geheugen, zal in januari Hans Vanaken de Gouden Schoen toekennen. Vanaken beweegt zich elegant over het veld. Zijn passes komen uit de voeten van een heer die onberispelijk in pak over het trottoir wandelt. Een Engelse gentleman in Nice. Organisator Het Laatste Nieuws zou de titel ‘Monsieur Football’ een jaar van de Luxemburgers moeten lenen om de Gouden Schoen 2018 extra glans te geven.

Humo 4084/50 11 december 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 11 december 2018

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: