Vrouwentongen: 'Harpoen in weke delen'

, door (hd)

133
a1
© BELGAIMAGE

Ah, zo voelt het dus om ouder te worden. De dag gaat verder en ik slaag er niet in het doodsprentje van de glimlachende gynaecoloog uit mijn gedachten te duwen.

Ik ben de eerste om boos te roepen dat te veel gynaecologen hersenloos hormoonpillen blijven voorschrijven, dat ze aan bandwerk doen, dat ze vrouwenlijven als een huls zien – als de baby er maar veilig uit komt, heeft madam vaak niets te zagen. Dokter Wildemeersch pakte het anders aan. Hij had al in het begin van zijn carrière bedenkingen bij de alomtegenwoordigheid van de pil. Waarom slikken vrouwen die zo massaal, terwijl er een veel goedkoper alternatief met minder bijwerkingen bestaat, het koperspiraal? Dat lost ineens ook het probleem van al die in de riolen gepiste vrouwelijke hormonen op. Veel vrouwen, merkte hij, kennen het spiraal te weinig of vinden het eng. Het is zo groot, die harpoen die in de weke delen wordt geschoten. Ze horen – veelal onterechte – horrorverhalen over enorme bloedingen. Hij probeerde zich in te leven in wat vrouwen willen. Baarmoeders verschillen nogal van formaat, leerde dokter Wildemeersch me, en daarom passen de koperspiralen met hun harde plastic skelet niet altijd goed. Daarom ontwikkelde hij de GyneFix: vier piepkleine koperen kraaltjes aan een dun chirurgisch draadje. Vijf jaar kindvrij, zonder hormonen. Kans op zwangerschap: minder dan met de pil. ‘Maar ik krijg het niet zo makkelijk verkocht als ik had gehoopt,’ vertelde hij me. ‘Bizar. Het is zo’n goed product.’

Hij vermoedde dat de hormoonpil een hardnekkig ingesleten gewoonte is, zowel bij dokters, seksuele voorlichters als patiënten. Een gewoonte die de farma-industrie graag mee in stand houdt – vrouwen die jarenlang elke dag een pil slikken, brengen lekker op. ‘Ach, we doen gewoon verder. Het product is goed. Mond-tot-mondreclame, daar moet ik het van hebben.’ Hij bleef er aimabel onder.

Dokter Wildemeersch behandelde mij als een gelijke, niet als een hulpeloze patiënt. Geduldig en helder legde hij uit hoe alles werkt, desnoods met een tekeningetje erbij. Geen lastige vraag – mijn specialisatie – was hem te veel. Hij was ook een meester met het speculum. Allervoorzichtigst schoof hij het opgewarmde instrument naar binnen – ik voelde nauwelijks dat het werd ingebracht. Een voelbaar verschil met veel andere artsen, die het koude ijzer er gewoon in kwakken.

Telkens als ik zijn kabinet verliet, was ik gerustgesteld, beter geïnformeerd, soms zelfs geamuseerd. Ik sla er even de patiëntenrechten op na. Wat hij deed, is blijkbaar gewoon waar je als patiënt recht op hebt – bizar dat hij me zo opviel door zijn beroep goed uit te oefenen. En door zich in de behoeftes van de vruchtbare vrouw te verplaatsen.

Dit is geen sluikreclame voor de GyneFix. Wel een ode aan een arts die zijn patiënten het gevoel gaf denkende, voelende wezens te zijn, geen vlees waar tegen belachelijk hoge betaling iets in of uit moet.

Humo 4085/51 18 december 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 18 december 2018

Lees alle reportages

Zoek meer artikels over: ,

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: