Uit de platenkast van Mauro: The Doctor Came at Dawn’ van Smog (1996)

, door (mauro)

Deel
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Toeters, bellen, confettikanonnen, hypemachines, guerrillamarketing, controverse op sociale media, dikdoenerige interviews, een vreemd kapsel, een realityshow, straffe opinies van het vage soort, seksroddels, meer seksroddels, een topmanager, topproducer en toppartner die grotendeels alleen thuiszit. Allemaal voor jou, het veelbesproken popfenomeen, uiteraard ecologisch begaan en uiteraard ook pro-vrede, pro-liefde, pro-gelijkheid, plus 100% anti-ellende, anti-regels en anti-armageddon, dat ook. Je authentieke profiel wordt professioneel begeleid, kost een hoop werk en gedoe, maar je moet er nu eenmaal wat voor over hebben.

We are the world, we are the shareholders. Voor wie dit allemaal vermoeiend vindt klinken maar alsnog een carrière in de popmuziek ambieert: er bestaan best wel andere manieren om een publiek te begeesteren. Zo kun je bijvoorbeeld gewoonweg echt iets te vertellen hebben. Een maf idee, maar het werkt. Ooit zag ik Bill Callahan een solo-optreden geven in een café te Luik. Hij tourde toen door Europa met zijn vijfde album, ‘The Doctor Came at Dawn’, uitgebracht onder zijn toenmalige artiestennaam ‘Smog’. Zonder het publiek te begroeten betrad hij het kleine podium en begon hij aan zijn optreden. Sommigen hadden zelfs niet door dat het al bezig was, maar al gauw viel er een gewijde stilte in de keet. Tot aan het einde dwong Bill Callahan de totale aandacht af met een repertoire van onderkoeld gezongen, minimalistische break-up songs. ‘The Doctor Came at Dawn’ is zowat de ‘Blood on the Tracks’ van de nineties-lofiscene. Een ellendig meesterwerk.

Humo 4086/52 van 24 december 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van maandag 24 december 2018

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: