Mieke Vogels en Willy De Winter over zijn prostaatkanker. 'We hoeven geen prognose. Het is wat het is: dat hele doodgaan zal vroeger komen dan gedacht.'

© Saskia Vanderstichele

, door (jm)

11

'De fermheid waarmee je over euthanasie praat als je gezond bent, vervaagt zodra de dood je huis komt binnensluipen'

Mieke Vogels «Negen jaar geleden kreeg Willy te horen dat hij terminale prostaatkanker had, en dat er alleen nog een palliatieve therapie mogelijk was. Ik voelde die diagnose bijna fysiek door me heen snijden: bij terminaal denk je aan ‘nog enkele weken of maanden’. Maar kanker wordt meer en meer een chronische ziekte: de medische wetenschap is dermate geëvolueerd dat je zelfs met een terminale kanker soms nog tien jaar kunt blijven leven. De eerste twee jaar hebben we het zelfs verzwegen voor onze vrienden.»

Willy De Winter «Omdat ik niet precies wist wat me te wachten stond. En omdat ik niet door het leven wilde gaan als een zieke: onvermijdelijk verandert de houding van mensen zodra ze weten dat je kanker hebt.»

Vogels «Maar het was onmogelijk om dat zwijgen vol te houden. Willy was net met pensioen, dat van mij zou een paar jaar later volgen. Mensen informeerden vol enthousiasme naar onze plannen: wat zouden we met die zee van tijd gaan doen? Gingen we de wereld rondreizen?»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: