Leven met kanker: 'Het is nooit voorbij. Net zoals je altijd een ex-roker blijft, blijf je voor altijd een kankerpatiënt'

© Geert Van de Velde

, door (kv)

99

Allemaal hebben ze een boek uit over de impact van de ziekte op hun leven, op hun kijk op de dingen én op hun omgeving. ‘Ik zag de paniekerige blikken toen ik, helemaal kaal, mijn zoontje ging afzetten aan de school: ‘Help, wat moeten we tegen zo iemand zéggen?’’

'Ze leefden nog lang en gelukkig, luidt het sprookje. Maar je kunt ook kort en gelukkig leven. Misschien wel gelukkiger'

Mea culpa: tot ik anderhalf jaar geleden zelf mantelzorger werd van een terminale patiënt, was kanker ook voor mij een schrikwekkend monster waar je – alleen al als gespreksonderwerp – ofwel heel erg bang voor was, ofwel met een grote boog omheen liep. Maar er is onverbiddellijk een vóór en een na: zelfs al was ik niet ziek, het parallelle universum van PET-scans en chemopompen, wachtkamers en astronautenvoeding zoog me evengoed naar binnen. En al had ik dan twee gezonde benen, de schok die ik op weg naar een interview in de Dansaertstraat ervoer bij het zien van al die vrij bewegende, zorgeloos kletsende mensen op de terrassen staat me nog steeds in het geheugen gegrift als een keerpunt.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: