Richard Reed Parry zet Arcade Fire op pauze: 'Een vrouw zei dat ze bij al mijn optredens had geweend. Dat was het mooiste compliment'

, door (jmi)

122

HUMO ‘Quiet River of Dust’ is een grandioze folkplaat, maar wel één die je eerder ervaart dan beluistert, vind ik.

Richard Reed Parry «Daar kan ik inkomen. De kiem voor de plaat is gelegd in 2008, toen we met Arcade Fire voor het eerst in Japan speelden. Sinds de doorbraak met ‘Funeral’ in 2004 had ik geen moment rust gehad, dus besliste ik om enkele weken te blijven. Ik bezocht een klooster in the middle of nowhere, waar het stiller was dan ik me kon inbeelden. Een jaar later keerde ik terug naar Japan en kwam ik terecht bij Sai No Kawara, de rivier van de dood. Ouders die hun kinderen verloren hebben, gaan daarheen om te bidden en boodschappen door te geven. Ik voelde me er voor het eerst één met de natuur. Die twee reizen hebben iets in me losgemaakt: sindsdien maak ik muziek die ik vóél, maar niet kan uitleggen, alsof ik een verhaal vertel dat te groot is om te begrijpen.»

HUMO Waarom heeft het tien jaar geduurd voor de plaat er was?

Parry «Omdat ik niet van plan was ze te maken. Die songs ontstonden langzaam, één per één. Ik zit zelden neer om een nummer te schrijven. Ik laat de muziek leiden, want inspiratie kun je niet forceren. Ik heb veel songs liggen, maar als het aan mij lag, had ik ze wellicht nooit gebundeld en uitgebracht. Maar mijn vrienden Aaron en Bryce Dessner van The National hadden enkele demo’s gehoord en zeiden sindsdien onophoudelijk dat ik mijn muziek moest releasen (lacht).»

HUMO Waarom speelt Friends Of Fiddler’s Green mee, de band waarin je vader vóór zijn vroegtijdige overlijden zat?

Parry «Op één van mijn trips in Japan wandelde ik helemaal alleen in een gigantisch besneeuwd cederwoud. In de verte hoorde ik opeens stemmen die klonken als het gezang van Friends Of Fiddler’s Green. Ik volgde het geluid, maar heb nooit ontdekt waar het vandaan kwam. ‘On the Ground’ gaat daarover, en toen ik die song opnam, vond ik het passend om Friends Of Fiddler’s Green uit te nodigen.»

HUMO Wat heb je geleerd van je vader en zijn groep?

Parry «Ik groeide op in een muzikantengemeenschap in Toronto waarin iedereen met passie vrij kon bijdragen. Er was nauwelijks een onderscheid tussen artiest en publiek. Muziek was niet iets wat je leerde, maar iets wat je gewoon dééd. Dankzij mijn vader weet ik dat je altijd méér stemmen aan een song kunt toevoegen. Zo musiceer je als een eengemaakte groep, niet als een bende ego’s. Mijn vader stierf in 1995, ik was toen 18, maar Friends Of Fiddler’s Green bestaat nog steeds. Ze kennen duizenden songs uit het hoofd. Dat groepsgegeven heb ik meegenomen naar Arcade Fire.»

'Ik zou me vervelen als ik alleen maar rockmuziek zou maken en stadions zou aandoen'

HUMO Is het vreemd om je eigen project te leiden in plaats van op te gaan in een groep?

Parry «Het is alleszins anders. Bij Arcade Fire volg ik de flow en is het Win Butler die blijft zwoegen aan een nummer tot het werkelijk af is. Voor mijn soloproject moet ik zelf aan de kar trekken. Maar ik hou ervan. Ik zou me vervelen als ik alleen maar rockmuziek zou maken en stadions zou aandoen. Daarom staat Arcade Fire even op pauze. En ik merk dat mijn muziek ook anderen raakt. Laatst ontmoette ik een vrouw die al naar vijf van mijn optredens was komen kijken. Ze vertelde me dat ze telkens had moeten wenen: ‘Ik weet niet eens waarom, maar jouw muziek is als therapie voor mij.’ Het mooiste compliment dat ik ooit heb gekregen.»

HUMO We houden onze zakdoeken klaar!

 

 

miXmass, met onder meer Richard Reed Parry, Tsar B, Brihang en Hanna Benn. Zaterdag 5 januari, deSingel, Antwerpen. Info en tickets: desingel.be

Humo 4087/53 van 31 december 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van maandag 31 december 2018

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: