Uit de platenkast van Mauro: 'Billion Dollar Babies' van Alice Cooper

, door (mauro)

4
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Uit eerbied voor kindeke Jezus, op wiens geboortedag ik mezelf in contemplatie stort voor alweer een betoog over het archaïsche medium langspeelplaat, zal ik bij dezen de christelijke waarden respecteren en eens doodeerlijk zijn. Je hebt rockers met een boodschap en je hebt rockers die vooral lol willen trappen. Reken mij maar bij het tweede kamp. Voilà, het is eruit. En daarom blijf ik eeuwig fan van de Alice Cooper uit de jaren 70. ‘School’s Out’, ‘How You Gonna See Me Now’, ‘I’m Eighteen’, ‘Welcome to My Nightmare’: ontaarde vaudevillerock met beide middelvingers omhoog.

Niet dat zijn nummers helemaal nérgens over gaan, integendeel zelfs, maar een uitgestoken hand naar een publiek van belezen pijprokers in kleermakerszit zijn ze nu ook niet meteen. ‘Billion Dollar Babies’ kon weleens het meest consistente album uit Alice Coopers hoogdagen zijn. Opener ‘Hello Hooray’ is de perfecte beginselverklaring voor wie het nog niet begrepen had: ‘I can stand here strong and thin, I can laugh when this thing begins’. Het klinkt als iets uit de geflopte musical van Ziggy Stardusts problematische neef. Vanzelfsprekend heel erg goed dus.

‘Elected’ is een voorloper van de Sex Pistols met een ‘Sgt. Pepper’s’-blazerssectie eroverheen. Enkel een idioot kan hiertegen zijn, denk ik dan in alle sérieux. En ‘Sick Things’ is copy-paste wat ik over ‘Elected’ zeg, met Melvins in plaats van Sex Pistols. Alice Cooper, jongens en meisjes. Zelfs Groucho Marx was met hem bevriend. Dan moet je toch íéts goed doen, niet?

Humo 4087/53 van 31 december 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van maandag 31 december 2018

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: