Uit de platenkast van Mauro: 'The White Album' van The Beatles

, door (mp)

Deel
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Terwijl ik met vrienden naar het nieuwjaarsvuurwerk stond te kijken, trok ik me even terug om dringend wat alcohol uit te pissen. Helaas koos ik daarvoor de verkeerde boom, eentje die door aanraking met urine een portaal naar een andere dimensie opende. Dat doe je blijkbaar niet ongestraft, want sindsdien lijd ik tijdelijk aan selectief geheugenverlies en kan ik alleen lezen wat ik zelf schrijf. Knotsgek, ik weet het, maar mijn paragnost beweert dat het typisch is voor dimensiepoorten. Geen flauw idee dus over welke artiest ik het deze week heb, maar hier gaan we.

Uit een witte hoes haal ik de eerste plaat van een dubbelalbum. Het eerste wat ik hoor is een vliegtuig, waarop een surfnummer wordt ingezet, of beter: een pastiche ervan. Dat vliegtuig blijft de hele tijd terugkomen. Speciaal. De volgende track kent een totaal andere stijl, waarin een zekere ‘Prudence’ wordt toegezongen. Er is iets vreemds met die song. Ik wil ’m nog eens horen, en nog eens. Zo hypnotiserend. Meer occulte krachten? Zou ik mijn paragnost anders snel even raadplegen voor mijn situatie verergert? Ik besluit gewoon verder te luisteren.

De dubbelaar blijkt allesbehalve een coherent geheel: country, easy listening, vals gestemde trashrock, comedy, musique concrète, sinistere prog (iets met ‘a warm gun’), vette bluesrock en zelfs lieflijke folk (over een vogeltje). Het zal wel één van die obscure reissues zijn waarmee ik altijd hoog oploop. Kan niet anders. Een professioneel begeleide carrièrezet zou het toch nooit geweest kunnen zijn. Oei, nee.

Humo 4088/02 van 8 januari 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 8 januari

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: