Herman Brusselmans: 'Gelukkig zijn er nog bedrijven die wel goed draaien. Neem nu m’n eigen bedrijf, de bvba Laat Mij Gerust'

, door (hb)

107
a1
© BELGAIMAGE

In het vorige jaar hebben 75.000 bedrijven het bijltje erbij neergegooid. Ze waren vooral actief in de bouw, de kleinhandel en de horeca. Van de betrokken bazen gingen er een paar met pensioen zonder dat ze werden opgevolgd, een heleboel gingen failliet en een aantal was het zo beu als rozijnentaart met kattenkeutels erop.

De doorsnee burger, die een kutbaantje heeft in een kantoor of bij de overheid, denkt dat bij zelfstandige ondernemers iedere dag het goudschip binnenvaart, dat alle zelfstandigen geen halve klap moeten uitvoeren en toch veel geld verdienen, en dat bedrijfsleiders continu met hun Porsche Panamera naar brasserie Auberge du Pêcheur in Latem rijden, om daar met een zakenpartner 400 euro uit te geven aan een lunch, waarin oesters en kreeft de boventoon voeren. Vergeet het. De meeste zelfstandigen hebben geen nagel om hun gat te krabben, kunnen slechts tweedehands Nokiaatjes kopen voor hun armlastige kinderen, geven als nieuwjaarscadeautje aan hun vrouw ten hoogste een zak zemelen, een doosje zure beertjes of een oude paraplubak, en tuffen rond in een Citroën C3 uit 2004.

Desondanks werken ze 16 uur per dag, versplinteren ze van de stress en zijn ze als de dood voor de fiscus, want die zou weleens kunnen ontdekken dat ze in het zwart een kippenhok hebben verbouwd, een halve bak Duvel hebben verkocht of een nieuwe achterrem op iemands fiets hebben gemonteerd. Een zelfstandige die van pure miserie zelfmoord pleegt, is geen uitzondering, en als ze zich al niet ophangen of verzuipen, gaan ze aan de drank; uiteraard bijzonder goedkope drank, die ze vaak ook nog jatten uit een Aldi of Lidl.

Neem nu de bouw. Een doodeerlijke Vlaamse bouwondernemer kan het hoofd niet boven water houden door de concurrentie van Poolse, Roemeense en Azerbeidzjaanse flierefluiters, die hier met onwaardige materialen en onopgeleide werknemers de boel overnemen, met de resultaten die erbij horen: slecht geconstrueerde appartementsblokken, huizen met 34 gebreken en kippenhokken die bij het minste zuchtje wind in elkaar donderen. Op de koop toe worden al die werken uitgevoerd in het zwarter dan zwart, wat door de fiscus door de vingers wordt gezien.

Neem nu de horeca. Door de witte kassa moet iedere slok drank in het openbaar worden verkocht, het personeel kost handenvol poen en de klandizie stelt torenhoge eisen: als er al eens een vork of een lepel verkeerd ligt, of als in het toilet een bebloed maandverband toevallig naast de pot op de grond ligt, dan maakt de klant van z’n kloten en verzekert hij dat hij in het vervolg ergens anders z’n heil zal zoeken. Of neem de kleinhandel. Die gaat de dieperik in door de concurrentie van de webwinkels. Niemand koopt nog een boek bij Paard Van Troje of Boekhandel Walry, die nochtans uitstekend geoutilleerd zijn en waar het personeel beslagen op het ijs komt, maar wel gaat men shoppen bij Bol.com of Amazon, die de dag na de bestelling de aangekochte waar leveren, zonder dat de klant zich door regen en wind naar een reguliere winkel moet begeven, puur door luiheid en lamzakkerij.

Gelukkig zijn er nog bedrijven die wel goed draaien. Neem nu m’n eigen bedrijf, de bvba Laat Mij Gerust. Die loopt eerlijk gezegd als een trein, mede door de vele geschriften die ik aflever aan krant en tijdschrift, door de bijkans ontelbare literaire lezingen die ik geef, door m’n verschijningen op radio en tv, en niet in het laatst door m’n romans, die – hoewel de Vlaamse literatuur finaal op haar kont ligt – nog steeds gekocht worden door tienduizenden fans; maar ja, wat zou je willen, ik lever dan ook kwalitatief zeer hoogstaande producten af, die door jong en oud worden gesmaakt, getuige de vele reacties op de sociale media, op straat en in m’n brievenbus, van talloze lezers die mij bedanken voor de vele uren ontspanning die ik hun met m’n onvergelijkelijke letterkunde heb bezorgd. Op de koop toe doe ik niks onder de toonbank, betaal ik keurig m’n belastingen en doe ik praktisch geen geld op. Integendeel, ik gooi nagenoeg al m’n verdiensten op een spaarboekje, voor de slechte tijden die mogelijk op komst zijn. Ik hoop derhalve dat Laat Mij Gerust nog vele jaren mag gedijen. Stoppen of met pensioen gaan, daar denk ik uiteraard geen seconde aan, want een schrijver ben je voor het leven, en als ik ooit doodga, zal ik alles wat ik bezit schenken aan het goede doel Dier In De Kou, opdat alle beestjes in ons land een veilige toekomst tegemoet gaan.

Humo 4088/02 van 8 januari 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 8 januari 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: