Een jaar na de dood van Lies Lefever: Humo sprak met haar zus Ann. 'Ik heb spijt dat we niet méér over de dood hebben gepraat'

© Wouter Van Vaerenbergh

, door (kv)

38

'Liesje wilde stoppen met drinken en een andere weg inslaan. Maar ze had gewoon haar moeder nodig'

Ergens in de Kempen staat een houten huisje dat zo uit een verhaaltje geplukt lijkt te zijn. Het is het huis van Ann Lefever, één van de oudere zussen van Lies Lefever. Het was het favoriete toevluchtsoord van de comédienne: om wat bij haar zus te hangen, om wat gitaar te spelen of om onder een dekentje te kruipen. We zijn even voor kerst wanneer Ann Lefever me in haar keuken het verhaal van haar zus wil vertellen, onder het toeziend oog van Lies zelf: aan de keukenmuur hangt een schilderij met haar karakteristieke beeltenis.

Ann Lefever «Ik was 12 toen Liesje naar België is gekomen, in 1980. Er waren toen al vijf kinderen in ons gezin: ik heb een biologische broer en zus, en mijn ouders hadden al twee Rwandese kinderen geadopteerd.

»Mijn ouders gingen één keer per jaar naar Rwanda, met geld dat ze hier hadden opgehaald en medicijnen die Janssen Pharmaceutica schonk. Het was niet de bedoeling dat mijn ouders nog een kind zouden adopteren, maar in een ziekenhuis werden ze geconfronteerd met een klein baby’tje dat was gevonden in een put: Liesje. Ze hebben haar mee naar huis gebracht, omdat ze in Rwanda bijna geen overlevingskansen had.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: