Eeuwig spits Jan Mulder: 'Anderlecht heeft een nette voorzitter, maar spel en prestaties schreeuwen om actie'

, door (jan mulder)

3
coucke 1200
© BelgaImage

Aldyr Schlee, schrijft The Sunday Times, bevond zich in het jaar 1950 in een bioscoop in Uruguay toen de projectie werd onderbroken door een van emotie overslaande stem: ‘Uruguay heeft Brazilië in de finale van het WK voetbal te Rio de Janeiro met 2-1 verslagen.’ In de zaal braken uitzinnige taferelen van geluk uit, in Brazilië boog men zich over de oorzaken van het falen. Drie jaar later was men eruit: het oude, witte nationale voetbalpakje moest worden vervangen. De krant Correio da Manhã schreef een wedstrijd uit voor de lezers, onder wie de 19-jarige Aldyr Schlee, om shirt, broek en kousen te bedenken die de overwinning konden terugbrengen.

Schlee bedacht honderden combinaties en stuurde de simpelste in: een kanariegeel shirt om de zon in de supportersharten te stralen. Hij won. De goddelijke kanaries veroverden wereldcup op wereldcup en ondertussen werd Aldyr Schlee een nationale beroemdheid. Evenwel niet door zijn uitstekende werk als auteur en journalist, de oorzaak van de roem was dat hemd.

Hij begon het te haten. Toen Brazilië op het eigen WK in 2014 met 7-1 van Duitsland verloor, en de eerste tot wie de verdrietige natie zich wendde Aldyr Schlee was, was de maat vol. Schlee besloot nooit meer over een shirt, van welk in nood verkerend land dan ook, te willen praten. Ik neem de fakkel graag van hem over. Het is er toevallig de tijd voor: de beschouwingen en commentaren worden met de dag somberder, het dieptepunt is bereikt. Oud-speler Gilles De Bilde schetst in Het Laatste Nieuws van vorige vrijdag een gitzwart beeld: ‘Hoe is mijn Anderlecht in godsnaam zó kunnen afglijden?’

Hij noemt de ‘schandelijke’ 5-0 in Brugge, de 0-3 tegen Union, de 2-1 op Cercle en de 1-0 in Trnava. De Bilde: ‘Als ik dan weer hoor dat Coucke tijdens de rust in de kleedkamer aanwijzingen geeft aan de spelers...’

Marc Coucke is de voorzitter.

De Bilde: ‘Er is de perceptie van Couckenbak en feesten en de micro nemen.’

Gilles moet de levenswandel van een eigenaar van Manchester City maar eens lezen in het boek ‘The Club. How the Premier League Became the Richest, Most Desruptive Business in Sport’, van de auteurs Joshua Robinson en Jonathan Cleggen, en hij wordt zielsgelukkig van Marc Coucke.

City werd in 2007 voor 81,6 miljoen pond gekocht door de vroegere premier van Thailand, Thaksin Shinawatra, die net was afgezet na een coup en naar het buitenland gevlucht omdat hij een rol had gespeeld in illegale deals met grondbezitters. Shinawatra werd bij verstek tot een lange gevangenisstraf veroordeeld. Enkele clubs in de Premier League schreven brandbrieven naar de bond: mag deze Thai een fatsoenlijk Engels bedrijf leiden? De Football Association antwoordde dat de enige vraag was of een koper onreglementaire financiële middelen aanwendde, en dat was niet het geval. Het commentaar in The Sunday Times: ‘By the Premier League standards, Al Capone and Adolf Hitler would have had no trouble passing the test.’

Anderlecht heeft een nette voorzitter met een tot nu toe onbeschreven strafblad, maar spel en prestaties schreeuwen om actie. Een nieuwe tenue? Liever niet. De gevolgen kunnen namelijk ook totaal anders zijn dan in het geval-Brazilië.

Ik herinner me een dag uit mijn carrière bij Anderlecht. De clubleiding had besloten om de competitiewedstrijden niet meer zondagmiddags om drie uur te spelen, maar op zaterdagavond onder kunstlicht. Voor een beter zicht op de medespelers was bij de KBVB toen een aanvraag ingediend om de clubkleur paars officieel te veranderen in wit. Wij, de spelers, vonden het vlekkeloos wit van het grote Real Madrid geloof ik ook mooier dan ons paarse hart. De vrije val begon.

Humo 4089/03 15 januari 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 15 januari 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: