Vergeten maar niet vergeven: de mafste superhelden van het universum

, door (es)

3

'Niemand lacht met de Meester van de Quack Fu!'

1. DE CROW

★ Dwaalt rond in: ‘The Crow’ (Alex Proyas, 1994).

★ Superkracht: bovennatuurlijke zintuigen, een zelfgenezend vermogen en een mythische uitstraling.

Het oogverblindend mooi gefotografeerde, door de visionaire cineast Alex Proyas geregisseerde en door songs van The Cure en Nine Inch Nails voortgestuwde ‘The Crow’ is gebaseerd op de gelijknamige stripreeks van James O’Barr, die indertijd het personage van The Crow heeft bedacht in een poging om de dood van zijn geliefde te verwerken. The Crow, alias rockgitarist Eric Draven, is geen fluks rondflitsende spandexdrager, maar een uit het graf opgestane, droefgeestig door de donkere metropool rondzwervende wreker, die aldoor de indruk geeft dat hij liever onder de zoden was blijven liggen. Hartverscheurend detail: hoofdacteur Brandon Lee kwam tijdens de opname van Dravens sterfscène om het leven bij een schietongeluk.

2. CONDORMAN

★ Slaat de vleugels uit in: ‘Condorman’ (Charles Jarrott, 1981).

★ Superkracht: een onnavolgbare vliegtechniek.

Wie kind was in de jaren 80, herinnert zich vast nog deze übercharmante Disneyfilm over een comicbooktekenaar: Woodrow Wilkins (Michael Crawford), die er de eigenaardige gewoonte op na houdt om de stunts van zijn hoofdpersonage, de vliegende superheld Condorman, in het echt uit te proberen. Vandaar dat we de man in zijn roodgele Condorman-pak – een loodzwaar uitziend harnas dat schril afsteekt tegen de strakke pakjes van Captain America en Hawkeye – onder het roepen van ‘Ya-hoo-hoo-hoo-hooey!!!’ weleens van de Notre Dame zien springen. De coole technologische gadgets, de campy kostuums, de trashy actiescènes, de muziek van Henry Mancini en de talrijke knipoogjes naar James Bond en de Robert Redford-classic ‘Three Days of the Condor’ maken van ‘Condorman’ een heerlijke rariteit. Ya-hoo-hoo-hoo-hooey!!!

3. DARKMAN

★ Slacht zijn tegenstanders af in: ‘Darkman’ (Sam Raimi, 1990).

★ Superkracht: een immuniteit voor pijn, een indrukwekkende spierkracht en het vermogen om van gezicht te wisselen.

Lang vóór Sam Raimi het moderne superheldengenre op de kaart hielp zetten met zijn ‘Spider-Man’-trilogie, kwam hij aanzetten met een zelfbedachte superheld die op een gruwelijke manier wraak neemt op de booswichten die zijn laboratorium vernield en zijn gezicht verminkt hebben. Hoewel alle ingrediënten voor een klassieke superheldenfilm aanwezig zijn (zo beschikt Darkman net als Batman over een hoofdkwartier, een outfit en een wraakmotief), laat de getormenteerde hoofdfiguur zich al gauw kennen als een zonderlinge Quasimodo die rondhinkt in een film die het midden houdt tussen een uitzinnige satire, een melancholische superheldenprent en een liefdevol eerbetoon aan de horrorfilms uit de jaren 20 en 30.

4. CAPTAIN INVINCIBLE

★ Swingt rond in: ‘The Return of Captain Invincible’ (Philippe Mora, 1983).

★ Superkracht: de man is een vliegende magneet.

Een superheldenmusical? Jawel, die bestaat. Tijdens de Tweede Wereldoorlog hielp hij mee de wereld redden, maar vandaag is Captain Invincible (de geweldige Alan Arkin) verworden tot een drankzuchtige mislukkeling die is vergeten hoe hij moet vliegen en zijn magnetische krachten alleen nog maar gebruikt om vrouwenbloesjes open te trekken. Aangezien we in een musical zitten, barsten de hoofdpersonages af en toe los in een lied, iets wat we Iron Man of de Hulk niet meteen zien doen. Hoogtepunt: de sociopathische superschurk Mr. Midnight (de van heerlijke zelfspot druipende Christopher Lee) die de Captain al zingend tot de drank probeert te verleiden met de psychedelische showstopper ‘Name Your Poison’: ‘Be a Schwein / Mit der Wein!’

5. ABAR

★ Geeft T’Challa het nakijken in: ‘Abar, The First Black Superman’ (Frank Packard, 1977).

★ Superkracht: bezit het vermogen om uw kaken te doen openklappen.

U dacht dat Black Panther de eerste zwarte superheld was? Ha! In deze onbedoeld hilarische blaxploitation flick, die deels werd opgenomen in een echt bordeel en waarvan het script werd verzonnen door een pooier uit Louisiana, wordt de net naar een blanke voorstad verhuisde Afro-Amerikaanse familie Kinkade belaagd door een horde racisten. In plaats van een klacht in te dienen bij Unia, vindt papa Kinkade een serum uit dat hij toedient aan de lijfwacht, John Abar. Die ontwikkelt terstond het vermogen om – laat die kaken openklappen – wijn in melk te veranderen en auto’s te muteren in ouderwetse paardenkoetsen.

6. CAPTAIN AVENGER

★ Klauwt naar uw hart in: ‘Hero at Large’ (Martin Davidson, 1980).

★ Superkracht: euh... geen.

Als er één vergeten film is die het verdient om te worden herontdekt, dan wel deze charmante feelgoodkomedie over een superheld die er geen is. John Ritter schittert als Steve Nichols, een berooide acteur die verkleed als superheld een New Yorkse nachtwinkel binnenstapt (‘Mind if I drop in?’) en tot zijn eigen verbazing enkele overvallers naar buiten weet te jagen. Gedreven door zijn rechtvaardigheidsgevoel besluit de welmenende Steve om de superheld te blijven uithangen, ook al moet hij het stellen zonder technologische gadgets en duizelt hij na het zoveelste vuistgevecht van vermoeidheid. Hoe slaagt een superheld zonder superkrachten erin om kogels te ontwijken? U ziet het in deze parel, die duidelijk maakt dat het werk van een held er nooit op zit.

7. THE TOXIC AVENGER

★ Rukt armen uit en kraakt schedels in: ‘The Toxic Avenger’ (Michael Herz en Lloyd Kaufman, 1984).

★ Superkracht: een allesvermorzelende sterkte.

Het minste wat je kunt zeggen over het monsterlijke hoofdpersonage uit deze legendarische cultclassic, is dat hij niet bepaald beschikt over de goddelijke looks van Thor. In het begin zien we hoe Melvin Junko, een nerd die door iedereen wordt uitgelachen, in een vat borrelend nucleair afval belandt, om er even later uit te kruipen als een met bovenmenselijke krachten gezegend gedrocht dat vastberaden is om de stad op bloedige wijze te zuiveren van verkrachters en perverten. Naar verluidt heeft niemand minder dan Guillermo del Toro (‘The Shape of Water’) plannen voor een remake.

8. KISS

★ Maken zichzelf onsterfelijk belachelijk in: ‘Kiss Meets the Phantom of the Park’ (Gordon Hessler, 1978).

★ Superkrachten: zanger Gene Simmons (alias The Demon) ademt vuur, cofrontman Paul Stanley (Star Child) schiet uit zijn rechteroog laserstralen af, gitarist Ace Frehley (Space Ace) kan zichzelf teleporteren en drummer Peter Criss (Cat Man) is even lenig als een kat.

Op het hoogtepunt van hun roem lieten de leden van Kiss zich overtuigen om in hun vertrouwde outfits (de geschminkte smoelen, de leren pakjes, de plateauzolen) gestalte te geven aan vier superhelden die in de clinch gaan met een boosaardige uitvinder die in een pretpark in Californië moorddadige robots bouwt. Achteraf hadden ze er zóveel spijt van dat niemand in hun entourage de film nog ter sprake mocht brengen. Begrijpelijk: als deze onverbiddelijke topper uit het zo-slecht-dat-ie-weer-goed-wordt-genre één ding duidelijk maakt, dan wel dat de bandleden nog slechtere acteurs zijn dan de legendarische Tommy Wiseau uit ‘The Room’ (wie Frehley ‘Leave it to me, Star Child. I’ll bend these beams with my mind!’ hoort declameren, komt nooit meer bij).

9. HOWARD THE DUCK

★ Schopt keet in: ‘Howard the Duck’ (Willard Huyck, 1986).

★ Superkracht: Quack Fu.

Ziehier de meest onconventionele superheld aller tijden: Howard, een 27-jarige eend die vanuit Duckworld, een parallelle dimensie, naar Cleveland wordt gekatapulteerd. Daar maakt hij zich bekend als een Meester van Quack Fu die een buitenaardse invasie probeert te stoppen. ‘Howard the Duck’ werd indertijd genadeloos neergesabeld. De film was een gigantische flop, bracht producent George Lucas op de rand van het bankroet en staat nog steeds geboekstaafd als één van de slechtste prenten ooit gemaakt. Terecht. En toch vinden wij dat Howard, de eend die graag een biertje ontkurkt en het liefst onder de rokken van de grieten zit, deel moet uitmaken van de Avengers. Thor en Captain America zij aan zij met Howard the Duck tegen Thanos? Laat maar komen! Niemand lacht met de Meester van Quack Fu!

‘Glass’ komt deze week
in de bioscoop.

Humo 4089/03 15 januari 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 15 januari 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: