Om het properst: Humo sprak met Phoebe Bridgers en Conor Oberst (Better Oblivion Community Center)

, door (jub)

Deel
a1

Oberst heeft met Jim James, Mike Mogis, Will Johnson en M. Ward zijn supergroep Monsters of Folk, Bridgers heeft met Baker en Dacus de hare: boygenius. En als ze zingen, klinken ze allebei alsof het verleden het mooiste is wat er ooit zal zijn: ‘Geen enkele andere kunstvorm kan je zo overvallen als popmuziek.’ 

Conor Oberst en Phoebe Bridgers hebben, na wat rondfladderen in elkaars soloprojecten, een mooie gezamenlijke plaat gemaakt: ‘Better Oblivion Community Center’. We ontmoeten het duo in een statig Amsterdams hotel. Oberst zit weggedoken onder een wollen muts, Bridgers ziet eruit alsof ze nog 16 moet worden.

HUMO Omdat ik het wil weten: hoe hebben jullie elkaar leren kennen?

Conor Oberst «Een vriend van mij is de eigenaar van The Bootleg Theater, een kleine, gezellige club in Los Angeles. Ik was in de stad om een plaat op te nemen toen ik telefoon van ’m kreeg: de band voor die avond had afgezegd, of ik ’m uit de nood wilde helpen? Ik heb toen enkele vrienden gebeld en we zijn er onder een schuilnaam gaan spelen. Jim James was erbij, Gillian Welch, Jonathan Wilson… Die vriend had me gevraagd of hij er zelf één artieste aan mocht toevoegen, zijn favoriete jonge zangeres uit L.A.: Phoebe Bridgers. ‘Sure,’ zei ik.

»Toen ik haar hoorde, stond ik als aan de grond genageld. Phoebe, misschien moet je even je oren dichtstoppen, want dit zou je naar het hoofd kunnen stijgen: ik heb haar nog geen enkele cover horen zingen – en ze kent zovéél songs – die mij niet harder heeft geraakt dan het origineel.»

Phoebe Bridgers «Dank je wel.»

Oberst «Sinds die avond in L.A. zijn we in contact gebleven. De eerste song die we samen hebben geschreven, is de eerste song op ‘Better Oblivion Community Center’, ‘Didn’t Know What I Was in For’. We wisten nog niet goed wat we ermee aan moesten. Maar toen schreven we een tweede song en begonnen we te beseffen dat het iets aparts kon zijn. We maakten grapjes over hoe onze vinylplaat steeds groter werd: van 7 inch naar 10 inch naar een volledige plaat.»

HUMO In een vorig interview zei je dat de beste platen zich pas na verloop van tijd prijsgeven. Op ‘Better Oblivion Community Center’ was ik na amper twee draaibeurten verlekkerd. Een veeg teken?

Oberst (lacht) «Nee, da’s goed. Niet alle platen laten zich op dezelfde manier consumeren.»

Bridgers «Sommige zijn directer, maar het loont om een plaat niet meteen af te schrijven als je ze maar niks vindt. ‘Break Mirrors’ van Blake Mills kon ik eerst niet uitstaan, maar nu is het één van mijn klassiekers. Jeff Buckley: idem. Daartegenover staat een plaat als ‘Be the Cowboy’ van Mitski, waar ik meteen aan verknocht was.»

HUMO Zijn er platen of artiesten die je een kans hebt gegeven, maar waar je niets bij voelde?

Bridgers «The Doors. Zoveel mensen van wie ik de muzieksmaak hoog inschat, zijn verzot op The Doors, maar mij raakt het totaal niet. Sterker, ik háát The Doors.»

Oberst «I love The Doors. Maar ik heb het niet voor Nick Cave. Ik respecteer de man enorm, en zie ook wel dat wat hij doet waarde heeft, maar ik kan zijn muziek niet verdragen. Nooit een klik mee gehad. Ligt het aan zijn stem? Aan het theatrale van zijn performance? Ik kan er de vinger niet op leggen. Ik heb zijn roman ‘And the Ass Saw the Angel’ gelezen, en die deed me meer dan zijn muziek.»

HUMO Herinner je je het moment waarop muziek haar intrede deed in je leven?

Bridgers «Ik was 11 en had een iPod Shuffle waarop ik op repeat naar ‘These Days’ luisterde, van Jackson Browne. De versie van Nico kende ik al langer, maar die had me niet zo geraakt. Het was de eerste keer dat ik muziek aanvoelde als een egoïstisch verlangen. Ik wilde die song horen, keer op keer, en het kon me niet zoveel schelen of nog iemand het hoorde. Het was een ommekeer: tot dan was muziek iets geweest waarmee je cool kon zijn, voortaan besefte ik dat de muziek op zich alles was.»

'We wilden onze muziek in één keer lossen, zodat de mensen zich vooraf geen beeld konden vormen.'

Oberst «Ik herinner me dat ik als kleine jongen van een jaar of 6 met mijn moeder in de auto zat en voor het eerst ‘American Pie’ van Don McLean hoorde. Je weet wel, die song waarin hij het heeft over ‘the day the music died’. Het was de tijd dat ‘La Bamba’ in de bioscopen liep, en mijn vader legde me uit dat ‘the day the music died’ over de vliegtuigcrash ging waarbij Buddy Holly, Ritchie Valens en The Big Bopper om het leven zijn gekomen.

»Met wat mijn pa me had verteld, luisterde ik opnieuw naar ‘American Pie’, en ik besefte dat een song meerdere betekenissen kon hebben. De dag dat de muziek stierf: dat ging over een vliegtuigongeval? Wauw. Ik had de metafoor ontdekt, en mijn kinderbrein sloeg op hol (lacht).»

HUMO Phoebe, is het waar dat je allereerste concert er één van Neil Young was, op je 11de?

Bridgers «Ja. Mijn moeder had me meegenomen naar het Staples Center in L.A., en ik herinner me dat we bloedneustickets hadden.»

HUMO Wat voor tickets?

Bridgers «Bloedneustickets.»

Oberst «De goedkoopste tickets: je zit zo hoog in de tribune dat je neus ervan gaat bloeden.»

Bridgers «Bovendien zaten we vlak achter een paal. Maar mijn moeder kwam een kennis tegen, een pa met zijn zoon, die even oud was als ik. Zij hadden tickets op de eerste rij, en mijn moeder en die man hebben toen besloten dat die jongen en ik de tickets op de eerste rij kregen.

»Dat was trippen! Ik kon niet vatten dat ik van zo dichtbij naar een artiest stond te kijken, terwíjl hij muziek aan het spelen was! Ik herinner me dat ik de hele tijd de vloer wilde aanraken: Oh my God, it’s vibrating with the sounds he’s making right now! Een fantastische show. Een paar jaar later zag ik hem opnieuw met Crazy Horse, en dat viel tegen. Ik denk dat hij toen zeven songs heeft gespeeld.»

Mama backstage

HUMO Hoe hebben jullie dit project zo lang geheim kunnen houden? Tot vorige week viel er op het hele wereldwijde web niks over te lezen.

Oberst «Het heeft wat moeite gekost, en de afgelopen weken begonnen steeds meer mensen ons erover aan te spreken, maar ons doel is wel bereikt. We wilden de muziek in één keer lossen, zonder aankondiging, zodat de mensen zich vooraf geen beeld konden vormen. We wilden ook geen single die de verwachtingen zou beïnvloeden.»

 

Bridgers «We hebben wel teasers gedropt: affiches op banken in L.A., met een telefoonnummer erbij. Als je belde, kreeg je een folder toegestuurd die deed denken aan iets van een obscure sekte. Het gekke is dat de nieuwe affiches die Scientology nu in L.A. heeft hangen, erg op die van ons lijken (lacht).»

HUMO Conor heeft ooit gezegd dat hij nergens minder graag speelt dan in zijn hometown Omaha. Is dat L.A. voor jou, Phoebe?

Bridgers «Iedereen met wie je ooit op school hebt gezeten op de eerste rij zien staan, dat kan een traumatische ervaring zijn (lacht). Of je moeder met 25 van haar vriendinnen de backstage zien inpalmen. Maar mijn laatste concert in L.A. was één van mijn beste shows.»

HUMO Je moeder was op vakantie?

Bridgers (lacht) «Nee, in de backstage was het nog altijd even erg, maar het concert was goed. Het was het laatste optreden van de tournee, dat zat er wellicht voor veel tussen. Ik stapte met een opgelucht gevoel het podium op: al wordt dit de slechtste show ooit, straks slaap ik tenminste in míjn bed.»

'Vroeger kon ik me mateloos ergeren aan muzikanten die de diva uithingen, maar nu begrijp ik hen'

HUMO Wat vind je het ergst aan touren?

Bridgers «Als ik vroeger las over muzikanten die de diva uithingen, kon mij dat mateloos ergeren, maar nu ik zelf een paar keer op tournee ben geweest, heb ik er veel meer begrip voor. Op tournee ben je nooit alleen, je eet vaker slecht dan goed, je moet je gevoeg doen op de smerigste toiletten ter wereld, en je bent overgeleverd aan de willekeur van anderen.»

Oberst (knikt) «Wat ik het ergst vind, is het grote wachten. Wachten om in te checken in het hotel, wachten in de luchthaven, wachten op de soundcheck… Van de steden waar je speelt, zie je nauwelijks iets. Tijdens een tournee kun je geen kant op, je hangt vast aan de grote machine. Gelukkig maken die twee uur per dag op het podium het de moeite waard. De rest van de dag, dat is waarvoor je wordt betaald (lacht).»

Bridgers «Je vijftiende show op een rij, in Minneapolis, je bent doodop en het is woensdag: niet makkelijk. Maar je moet, want voor de mensen die een ticket hebben gekocht is het niet woensdag, it’s their one night out and they wanna party! Met jou.»

HUMO De woorden Minneapolis en woensdag doen mij denken aan een anekdote over The Replacements. Hun gitarist, Bob Stinson zaliger, zei op tournee naar verluidt altijd: ‘Relax, it’s Tuesday.’ Maar nooit op een dinsdag.

Oberst (lacht) «Da’s een goeie. Er zijn veel van die tourzinnetjes die helemaal niks betekenen, maar die, als je ze vaak genoeg herhaalt, extreem grappig worden. ‘Let’s do it to them before they do it to us’ is nog zo eentje. Bij voorkeur te gebruiken in volstrekt onschadelijke situaties. Als je naar het toilet gaat, bijvoorbeeld: ‘Let’s do it to them before they do it to us.’ (lacht)»

Bridgers «Bill Sullivan, een goede vriend van ons die in de jaren 80 nog heeft getourd met The Replacements, zegt altijd als hij uit de bus stapt, waar dan ook: ‘Hate this part of Texas.’ Werkt overal, en in Duitsland is het op de één of andere manier nog grappiger.»

Naar het kerkhof

HUMO Phoebe, in ‘Smoke Signals’, één van je solo-singles, zing je: ‘Singing ‘Ace of Spades’ when Lemmy died / But nothing’s changed, L.A.’s all right’. Heb je Lemmy gekend?

Bridgers «Nee, nooit ontmoet. Wat raar is voor iemand die de laatste tien jaar in L.A. heeft gewoond.»

Oberst «Als je drie keer naar The Rainbow op Sunset Boulevard was geweest, had je Lemmy drie keer gezien.»

Bridgers «Heel eerlijk: toen ik hoorde dat hij was overleden, was mijn eerste gedachte: leefde hij nog? (lacht) Sorry, Lemmy!»

HUMO De song ‘Forest Lawn’ op jullie nieuwe plaat gaat over het beroemdste kerkhof van Los Angeles.

Oberst «Het is uiteraard een metafoor, maar naar wat ik ervan heb gehoord, is Forest Lawn een metafoor op zich. Het is bijna evenzeer een natuurpark als een kerkhof. Je kunt er herten en wilde dieren zien rondlopen. Daar begraven liggen! (lacht)»

Bridgers «Ik ben er vaak geweest als kind. Later kroop ik ’s nachts met een stel vriendinnen over de hekken om er jointjes te gaan roken. Ook al is het een begraafplaats, het is er niet spooky. Zelfs ’s nachts niet, als je geblowd hebt (lacht).»

HUMO Mogen gewone mensen er ook begraven liggen?

Bridgers «Ja, hoor. ’t Is te zeggen: gewone rijke mensen.»

Oberst (lacht)

Bridgers «De afdeling met de vrijmetselaars is mijn favoriet. Really trippy. Michael Jackson ligt er ook, maar daar raak je niet bij, dat graf is helemaal afgezet. Net als de mausoleums. Dat snap ik trouwens niet: wie wil er nu binnen begraven liggen?»

HUMO Nick Hornby schreef in ‘High Fidelity’: ‘Ik weet niet wat er eerst was, de melancholie of de popmuziek.’ Wat is het toch dat popmuziek zo geschikt maakt voor weemoed?

Oberst «Geen idee, maar als ik zelf muziek maak, is dat het eerste wat eruit komt. Wat raar is, want als liefhebber luister ik naar veel meer dan alleen maar naar trieste liedjes, en ik ga op zoek naar muziek om me te begeleiden bij elke gemoedstoestand. Ik mag er niet aan denken dat ik alleen maar naar ‘Bright Eyes’ of platen van Conor Oberst zou luisteren (lacht).»

'In de supermarkt draaiden ze 'River' van Joni Mitchell, en ik dacht: zoiets hemels op zo'n banale plaats? Dat zou strafbaar moeten zijn ''

Bridgers «Ik vrees dat ik wel alleen maar naar droevige muziek luister. En als er dan een partyband is waar ik van hou, dan vind ik hun ballads het mooist.»

HUMO Laatste vraag: kan muziek weleens te veel zijn?

Oberst «Als je ergens vastzit waar ze de top 40 draaien: absoluut! Onlangs nog, ik weet niet meer waar: een uur lang hetzelfde ritme, hetzelfde aantal beats per minuut, dezelfde AutoTune… Ik kan je verzekeren dat ik de oren van mijn hoofd wilde rukken.»

Bridgers «Ik liep onlangs in de supermarkt toen ze ‘River’ van Joni Mitchell draaiden, en ik dacht: op zo’n banale plaats zoiets hemels voor de voeten geworpen krijgen? Dat zou strafbaar moeten zijn. Maar misschien is dat net het mooie: geen enkele andere kunstvorm kan je zo overvallen als popmuziek.»

‘Better Oblivion Community Center’ is nu uit bij Dead Oceans. Conor Oberst en Phoebe Bridgers treden op 8 mei op in de Roma in Antwerpen.

Humo 4092/06 van 5 februari 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 5 februari

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: