Heleen Debruyne: 'Afdalen in de krochten van ons verzorgingssysteem'

, door (hd)

3
Vrouwentongen  2000

Hij haatte katten, maar klampte zich in die dagen vast aan de opportunistische affectie van een aangelopen zwerfkat die zich op zijn schoot kwam warmen. Ze hebben zijn benige lijf nog naar een verzorgingstehuis vervoerd. Ver van de troostende warmte van de zwerfkat stierf hij eindelijk. De doodsangst was op zijn gezicht verstijfd.

Zijn echtgenote brak, klassiek, een heup. Zo begon het afdalen in de krochten van ons verzorgingssysteem: de operatie na de breuk mondde uit in een ziekenhuisbacterie, dan een longontsteking, een darmontsteking, nog een breuk, een onnodig lijkende operatie – de ene narcose te veel met lichte dementie tot gevolg. Zij, die van klassieke muziek hield en huisdieren stom vond, kijkt op haar laatste foto glazig naar een pluizig wit hondje, haar door een cliniclown in de armen geduwd.

Mijn andere grootvader was zo handig met de resten van zijn aangevreten geheugen dat de diagnose van alzheimer te laat kwam om er zelf nog een waardig einde aan te kunnen maken. Mijn grootmoeder zag hem jaar na jaar na jaar verder afglijden in het niets. Tot het einde hobbelde ze op haar slechte benen door het te grote huis om hem eten te geven, te wassen en hem tegen beter weten in toe te spreken.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: