Uit de platenkast van Mauro: 'After Murder Park' van The Auteurs

, door (mp)

1
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Soms is opsmuk onnodig en volstaan naakte feiten om een unieke artiest aan te prijzen. Luke Haines verscheen in de vroege nineties op het toneel met The Auteurs. Het was de tijd van de britpop. Luke Haines moest niet veel hebben van de hele britpopscene: ‘Ach, het stelde niet veel voor, behalve een stijging in de verkoop van Adidas-schoenen.’ Ten slotte ontbond hij The Auteurs, maar hij bleef nieuwe bands opstarten, waaronder Baader-Meinhof, een soort The Last Shadow Puppets, met als enig onderwerp Duitse terroristen. Een vrijblijvende tip voor zoekende muzikanten: De Stadsbader-Meinhofs is nog vrij als groepsnaam. Voor een pint mag je hem hebben.

Luke Haines bracht ook twee compilaties uit. De ene heet ‘Luke Haines Is Dead’, de andere ‘Luke Haines Is Alive and Well and Living in Buenos Aires’. Nog een typische plaat, waarvan de titel perfect de lading dekt, is ‘9 1/2 Psychedelic Meditations on British Wrestling of the 1970s & Early ’80s’. Voor mij piekte Luke Haines met The Auteurs op ‘After Murder Park’. Iemand zin in een song die klinkt als George Harrison, opgenomen is door Steve Albini en gaat over twee kindbruiden die hand in hand hun zelfverdrinking tegemoet gaan? Ik anders wel! ‘Child Brides’ is zo onwaarschijnlijk prachtig dat ik al kippenvel krijg door erover te praten. ‘Married to a Lazy Lover’ is dan weer John Lennon met een kwade dronk. En ‘Fear of Flying’ is Oasis zoals ze waarschijnlijk geloofden dat ze klonken. Luke Haines, wat een kerel.

Humo 4095/09 van 26 februari 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 26 februari 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: