Dwarskijker over 'Studio Tarara' en 'Trafiek Axel': Vooralsnog niet tegen een betere wereld in te ruilen

, door (rv)

34
dwars 1200

Studio Tarara

VTM – 20 februari – 489.532 kijkers

Na dertig jaar is VTM ruimschoots volwassen en dan ook rijp voor zelfspot: ‘Studio Tarara’, een dramaserie van het succesrijke productiehuis Shelter, zet op VTM de triomfantelijke begintijd van VTM te kijk. Het was in die jubeljaren dat er een overmaat aan BV’s van de band rolde, televisievolk waarvoor ik destijds uit niets dan sympathie de verzamelnaam ‘glimplebs’ heb bedacht. Nog dagelijks krijg ik daar bedankmails voor, niet zelden van dat glimplebs zelf.

Het was ook in diezelfde roezige dagen dat de programmadirecteuren van VTM precies wisten naar welk soort humor het volk aldoor had zitten smachten toen het nog genoegen moest nemen met de monopoliepositie van de openbare omroep. ‘Studio Tarara’ draait om het personeelsbestand van een sketchshow, waarin de comédienne Sandra Verbeeck (Ruth Beeckmans) door middel van een plaksnor en/of -baard allerlei mannenrollen speelt, haar onloochenbare boezem ten spijt. Dat zegt al iets. Haar tegenspeler is Rik Bolsens (Koen De Graeve), die zich wegens succes Ricky laat noemen. Vóór VTM oprees, was hij, naar theateraffiches in zijn kleedkamer te oordelen, het soort acteur dat zich ooit in ‘King Lear’ en ‘De meeuw’ staande hield.

Uiteraard is niets menselijks hem vreemd, zodat hij wegens succes met een verslavingsproblematiek kampt die hem op een nacht, na een uit de hand gelopen feestje, dodelijk onwel op de studiovloer van ‘Het rad van fortuin’ doet belanden. Daar wordt hij toevallig gevonden door het mooiste meisje van de televisie, Roxanne Smidts (Frances Lefebure), dat beroepshalve bordjes omdraait in ‘Het rad van fortuin’. Daar kon je vroeger nog een carrière op bouwen. De echte Bart Kaëll, presentator van het ‘Rad van fortuin’, speelt dankzij de voortschrijdende wetenschap tamelijk geloofwaardig zichzelf anno 1993 in ‘Studio Tarara’, een karakterrol die niet iedereen gegeven is. Matthias Schoenaerts durfde ze naar verluidt niet aan.

Je zult het altijd zien dat zo’n Ricky Bolsens romantische gevoelens krijgt voor het meisje Roxanne. Hij kan zich die verliefdheid overigens permitteren, want hij is zonder al te veel kleerscheuren gescheiden van Christine De Wolf (Janne Desmet), moeder van hun beider dochtertje en producer van ‘Studio Tarara’. Zij spreekt West-Vlaams, want ter wille van het naturel mag iedereen in deze serie vrijelijk zijn dialect uitslaan, producer of niet. Wanneer Ricky zichzelf bijna de vernieling in zuipt en snuift, en dan ook reanimatie en verpleging behoeft, wordt hij in ‘Studio Tarara’ vervangen door de erg Antwerpse moppentapper Jean Van Hoof (Peter Van den Begin), die wegens bijval tot de vaste cast mag toetreden. Kortom, het derde wiel aan de wagen.

De persoonlijke en intermenselijke ongenoegens stapelen zich snel op in deze serie. Roxanne krijgt haar congé bij ‘Het rad van fortuin’ en daarbovenop blijkt ze zwanger van iemand die as we speak liever onbekend wenst te blijven. Het duurt niet lang of Jean Van Hoof ontpopt zich in een pathologische geilneef, een viezerik met een exhibitionistische inslag: ten overstaan van een dame haalt hij graag zijn grauwe leuter tevoorschijn, bij voorkeur als die dame hem daar niet om heeft verzocht. Aangezien gezelligheid toen nog heel gewoon was, lijkt die Van Hoof daarmee weg te komen, zo van: ‘Ach, zo is onze Jean nu eenmaal.’ Ten tijde van ‘Studio Tarara’ zat niemand op #MeToo te wachten. Het benieuwt me welke tv-lui zoal heimwee zullen hebben als ze Jean Van Hoof geheel zichzelf zien zijn, zonder noemenswaardige gevolgen. Maak u spoedig bekend op #MeToo en win een levenslange reputatie!

Al wat we in en rond de sketchshow ‘Studio Tarara’ zien gebeuren, preludeert op een kennelijk verdacht voorval: iemand is van het dak van het VTM-gebouw gekukeld, het dak waarop Ricky, om even bij te trekken van zijn bewogen leven, weleens breeduit in een satellietschotel gaat liggen. Tussendoor zien we in deze serie de politieagent Pascal (Boris Van Severen), die in zijn bureau steeds intenser videobanden met verhoren van tv-mensen zit te annoteren.

Om de spanning erin te houden is ‘Studio Tarara’ naast een zedenschets ook een whodunit. Het is ook een serie waarbij het zogeheten meta-lachen zich opdringt: veeleer lachen om het peil dan om de eigenlijke humor van de sketches die je in ‘Studio Tarara’ te zien krijgt – gedramatiseerde dijenkletsers uit ‘H,T&D’ gekoppeld aan de net iets te expliciete speelstijl van acteurs die hun komische bedoelingen niet onder stoelen of banken steken. De humor van publieksopwarmer Patrick Willems (Geert Van Rampelberg) is maatgevend: ‘Ik heb nog een lief gehad in Brugge. Schoon belfort. Dat van Brugge mocht er ook zijn.’ Dat er een ruim publiek bestaat dat waarlijk niet meer bijkomt van zulk materiaal, vindt de meta-lacher vast ook al erg amusant. Wat dat betreft, mogen we van een win-winsituatie gewagen. Ik sluit voorts niet uit dat een meta-lacher er stiekem naar verlangt om tot het ruime publiek te behoren.

Om kort te gaan: ‘Studio Tarara’ is tot dusver een vermakelijke serie met rake stijlcitaten uit de VTM-sfeer van weleer, en met een mooie cast die hoofdzakelijk uit gevestigde waarden bestaat.

Trafiek Axel

VIER – 21 februari – 325.246 kijkers

In de ons bekende wereld, die we vooralsnog niet tegen een betere wereld kunnen inruilen, is alles te koop. Dat moet wellicht tot walgens toe blijken uit ‘Trafiek Axel’, een programma waarin Axel Daeseleire, geheim agent van VIER, zijn neus in ongeoorloofde handelspraktijken steekt. ‘Ik speel de rol van een ouder die al jaren een kind wil,’ luidde zijn intentieverklaring in deze aflevering. Met inbegrip van zijn fictieve vaderwens reisde hij naar India af, een groeiland waar het pittoreske straatgewoel niet van tenhemelschreiende overbevolking valt te onderscheiden. Voorbehoedsmiddelen zijn er nooit een succesartikel geweest. Aan kinderen geen gebrek, en men lijdt er dan ook in groten getale armoe om een mondje meer. Kinderhandel is dan de volgende stap volgens de noodgedwongen logica.

’t Was voor de Indiase fixer van ‘Trafiek Axel’ kennelijk een koud kunstje om Axel Daeseleire in de stad Jalandhar in contact te brengen met zakenlui die in kinderen deden. In een Pizza Hut aldaar had hij met zo’n figuur, kennelijk een dwangmatige glimlacher, afgesproken in het blikveld van een verborgen camera. Daeseleire simuleerde een brok in de keel toen hij, ook namens zijn fictieve partner, uitdrukking gaf aan hun beider wanhopige kinderwens. Bijna onherstelbaar ontroerd herinnerde hij zich hardop al die keren dat ‘de natuurlijke weg’ vruchteloos was geweest. Voor een lange adoptieprocedure had het fictieve kinderloze stel allang geen geduld meer. De dwangmatige glimlacher wist wel raad.

In India kon je, als je er vroeg bij wilde zijn, ook een ongeboren kind reserveren. Axel Daeseleire begaf zich naar een buitenwijk waar een zwangere jonge vrouw van 25 uit nooddruft bereid was de vrucht van haar schoot te verkopen. In plaats van de beelden voor zich te laten spreken, zei Daeseleire dat hij ‘bloednerveus’ was – ‘Dit kán niet,’ voegde hij eraan toe, voor het geval dat wij, kijkers, blind waren voor het ellendige tafereel. In de deuropening keek die vrouw haar potentiële afnemer mat, zelfs een tikje wezenloos aan. Daeseleire, de acteur, verplaatste zich zodanig in de ‘ouder die al jaren een kind wil hebben’ dat zijn inleving veeleer onsmakelijk werd: hij betastte de buik van die vrouw om de baby te voelen schoppen. Geen kat in een zak. ‘Ik voel me hier bijzonder ongemakkelijk bij,’ zei hij alvorens hij de vrouw een zwangerschapstest voorhield, want de acteur in hem deed alsof hij nog steeds niet helemaal geloofde dat die jonge vrouw in verwachting was. Ze liep het huis in en even later droeg haar man haar urine in een plastic verfpot aan. Het ongeboren kind kostte 2.500 euro. ‘De prijs,’ zei Axel Daeseleire, ‘van een goede racefiets.’ Leve de aanschouwelijkheid.

In navolging van Axel Daeseleire voelde ik me ‘bijzonder ongemakkelijk’. Die mengeling van schaamte, verontwaardiging en weerzin nam nog toe toen de dwangmatige glimlacher, de onderknuppel van een kinderhandelaar, Axel Daeseleire ergens ten plattelande naar een schemerige schuur bracht waar zeven kinderen op een kluitje te koop stonden: drie meisjes en vier jongens van 1,5 tot 10 jaar stalden er zichzelf uit. Dat hadden ze zo te zien vaker gedaan.

De handelsverrichtingen zelf waren zo mogelijk nog misselijker dan de aanblik van die grootogige kinderen die bij hun biologische ouders waren weggehaald. De nodige officiële documenten om die kinderen het land uit te krijgen, waren zo te horen geen probleem. Axel Daeseleire vroeg: ‘Hoe heet dat kind van 1,5 jaar?’ De handelaar in kinderen: ‘Noem haar maar zoals je wil.’ Daeseleire: ‘Zullen die kinderen in België niet te veel herinneringen aan India hebben?’ De handelaar in kinderen: ‘Geef ze televisie, mooie kleren en speelgoed, en ze vergeten India op slag.’

In zijn rol van klant en van man die zijn vaderwens niet meer meester was, klonk de zin ‘De jonge meisjes spreken me wel aan’ ranziger dat Axel Daeseleire ze ooit bedoeld kon hebben. Nu ja, kinderhandelaren lijken niet aan de eerbare bedoelingen van hun afnemers te twijfelen. Niets wijst erop dat ze ook maar enigszins in het fatsoen van hun klanten geïnteresseerd zijn. ‘Ik heb beslist het meisje Punja te kopen,’ zei Axel Daeseleire, al wilde hij nog een nachtje slapen over zijn keuze. De kinderhandelaren waren bereid dat meisje nog een dagje voor hem reserveren, maar niet langer, want er was ook een ‘zakenman’ die over haar wilde vaderen.

De kinderhandel ter hoogte van Jalandhar is niet opgedoekt door toedoen van ‘Trafiek Axel’. En de kinderhandelaren zijn niet ingerekend. En de armoede ziekt voort in India. ‘Wat zou er intussen met Punja zijn gebeurd?’ vroeg Axel Daeseleire zich tot slot af. Waarna zijn missie als actieacteur er alweer op zat.

Rudy Vandendaele

Humo 4095/09 van 26 februari 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 26 februari

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: