De spijbelmarsen voor het klimaat: 'Ik zie verontwaardiging, angst, een gekwetste generatie. Maar ook veel liefde'

© Jan Hertoghs

, door (jh)

599

'Een politiemotard laat zijn motor moedwillig draaien voor niks. Ook aan dat gedrag is in de slogans gedacht: 'If you don't act like adults, we will!''

Op 24 januari zag ik bouwvakkers haastig van hun werf lopen om met hun smartphone de betoging te filmen. Het wás ook indrukwekkend: een lange en rumoerige stroom die door de bedding van de straat golfde. Nadien bleek dat 35.000 scholieren hadden betoogd. Eén van de eerste borden die voorbijtrokken, was: ‘J’ai mal à ma planète’. Je slecht voelen omdat het slecht gaat met de aarde, dat zou ik nog héél vaak zien terugkomen.

Soms is het alleen maar een brave woordspeling (‘Onze aarde gaat naar de maan’), maar evengoed lees je: ‘Alice is not in Wonderland, Alice is in hell’. Of ook: ‘Slaap kindje slaap. Daarbuiten loopt niks’. Dat een scholier zo’n streep trekt door een wiegeliedje, is lichtjes verbijsterend. Talrijke keren zag ik ook ‘S.O.S.’ en ‘Help!’ en ik kon er geen gemeenplaats in zien. Want in meerdere zwarte leuzen gaat het ook over doodgaan. ‘We change right now or we die.’ ‘Mamma, I don’t wanna die.’ En in driftige letters: ‘Wij gaan allemaal dood en jullie zijn schuldig’. Je kunt ze wegzetten als holle frasen, maar ik was getroffen door die wanhopige toon. Natúúrlijk wil je met je scherpste woorden de omstaanders en de camera’s raken, maar ik zag een gekwetste generatie. Gekwetst door het talmen van zij die hun toekomst bepalen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: