Laatste loodjes: 'Hhitler- en andere pensioenen'

, door (rv)

Deel
loodjes 1200
© Photonews

In gedachten waren we altijd 16 à 17 gebleven, maar ons stoffelijk omhulsel had blijkens recente spiegelbeelden geen boodschap aan onze eeuwige jeugd. Laatst, in de aanloop naar mijn zoveelste verjaardag, probeerden we ons elk tot één glas Amarone te beperken, in het volle besef dat we nooit in zelftucht hebben uitgeblonken. Intussen dolden we wat met ‘Hitlerpensioen’, het krantenwoord van de week. H. Wuipel deed alsof hij zo’n hoogbejaarde, slechthorende en goeddeels gemummificeerde Belgische pensioentrekker van het Reich aanblafte: ‘Achtung, Alte! Hebt u ooit bezoek gekregen van Maurice De Wilde? En zo ja: hebt u uw oude uniform voor hem aan- of juist úítgetrokken?’ Waarna H. Wuipel me ineens met een zekere ernst bezwoer dat hij nooit met pensioen zal gaan. Hij handelt in brocante – ‘oude dingen waarin een ziel rammelt als je ermee schudt’, zoals hij het graag uitdrukt, bij voorkeur in nieuw damesgezelschap. Zijn beroepsbezigheden hebben hem niet uitgeput.

Terwijl hij ons een tweede glas Amarone inschonk, vroeg hij mij wat ik zal doen als ik eenmaal van arbeid en plicht ontslagen zal zijn. ‘Me, om te beginnen, niet aan plannenmakerij bezondigen,’ antwoordde ik, ‘het verleden voor bekeken houden en de toekomst straal negeren.’ Waarna ik het gesprek op lieden bracht die het aldoor over ‘loslaten’ hebben en altijd wel íéts ‘erg zen’ vinden. H. Wuipel kende iemand die alle o’s in ‘Ulysses’ van James Joyce met zwarte viltstift opvullen erg zen vindt. ‘In het slechtste geval,’ zei hij ook nog, ‘breken we een tweede fles Amarone aan.’ Rudy Vandendaele

Humo 4095/09 van 26 februari 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 26 februari 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: