Eeuwig spits Jan Mulder: 'Mourinho gaat van conflict naar conflict'

, door (jan mulder)

6
vrijbeeld

Ik heb geen ongeschoren kop van vijf of zes dagen, nee, wij scheren ons netjes elke ochtend. Ik draag geen spijkerbroek tijdens de wedstrijden. Ik wissel niemand met nog dertig seconden op de klok. Ik schaf na mijn benoeming bij een nieuwe club onmiddellijk dat idiote handen schudden van de hele groep inclusief staf, materiaaldragers en alle doktoren af als de wedstrijd begint. Een gewisselde speler hoeft zich niet eerst bij alle collega’s op de bank af te melden voor hij gaat zitten. Hij is moe, teleurgesteld en heeft even geen zin in etiquette.

Ik zal geen assistent bezitten die voor de dug-out een Leitz-map openvouwt en een invaller aan de hand van plaatjes het voetbalspel uitlegt voor die de wei in draaft. Wij hebben dat vrijdag op het oefenveld doorgenomen. Ik zal geen bloemen sturen naar de vrouw of de vriendin van één van mijn spelers als ze jarig is. Ik ben de coach, niet de broer.

Zo zijn er nog wel een paar wetten die uw dienaar als voetbaltrainer zou naleven of zelf schrijven, bijvoorbeeld: gelukkig zijn in mijn nieuwe job. Dat is, afgaand op de kop van het interview dat José Mourinho vorige week aan The Daily Telegraph gaf, niet altijd het geval. Er staat nadrukkelijk: ‘I want to be happy in my next job.’

Chef sport Sam Wallace spreekt de ontslagen coach van Manchester United in een tv-studio van de sportzender DAZN, die de finale van de Engelse Carabao Cup verslaat: Manchester City – Chelsea FC. Mourinho blijkt een fan van N’Golo Kanté. ‘Phenomenal,’ mompelt hij. Over Manchester United, het van begin tot eind onzalige verblijf daar en de verbluffend positieve veranderingen onder zijn opvolger Ole Solskjær wenst Mourinho niet te spreken, zoals overeengekomen met het bestuur, dat hem een ontslagpremie van 25 miljoen euro heeft betaald. Mourinho verheugt zich nu alleen nog op zijn volgende club: ‘When that job comes, I want to be full of joy, of energy and knowledge.’

Dan brengt hij iets in het midden waarvan ik, aanhanger van trainers die zich scheren, geen spijkerbroek dragen, niemand wisselen met nog tien seconden te gaan en het onderdeel tactiek niet al te fanatiek benaderen maar meer oog voor de goede sfeer in de kleedkamer hebben, geen weet van had: ‘Structurele empathie.’ Mourinho heeft in verschillende clubstructuren gewerkt: ‘De succesvolste situaties zijn niet te danken aan de structuur, maar aan de empathie in die structuur.’ Zit iets in. Het is alleen jammer dat zijn eigen gedrag nooit bijdraagt aan de empathie in de structuur. Hij zegt dat het conflictmodel slechts nuttig is op zondagmiddag, wanneer de tegenstander drie punten van je wil stelen, maar vergeet dat zijn loopbaan een aaneenschakeling van conflicten met spelers, doktoren en presidenten is. (En successen, eerlijk is eerlijk.)

De interviewer van The Daily Telegraph is blij met het interview dat hem is toegestaan en past ervoor de empathie in de studiostructuur met een kritische noot te bederven. Voor je ’t weet, heb je een niet-empathische structuur aan je fiets hangen, dat wil zeggen: einde interview. Gelukkig voor ons gaat het interessante gesprek door. Mourinho begint een betoog over leiders. Volgens de coach denken we bij het woord ‘leider’ aan positieve leiders, ‘maar negatieve leiders zijn ook leiders’. Hij noemt geen namen. Ik denk dat hij denkt aan Paul Pogba, terwijl ik bij het horen van het woord ‘negatief’ meteen denk aan Mourinho, voetbaltrainer van het soort voetbal dat je niet anders dan negatief kunt bestempelen. ‘Ik wil werken met mensen van wie ik hou.’ José is op weg naar het volgende conflict met afkoopsom.

Humo 4096/10 van 5 maart 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 5 maart 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: