Drie jaar na de aanslagen van 22/3: depressies, schulden, echtscheidingen. 'Aan de buitenkant zie je niets meer, maar vanbinnen ben ik kapot'

, door (ab) en (nj)

732

(Lees hier al onze artikels over de aanslagen)

'Ik heb er al aan gedacht om uit het raam te springen, om me te pletter te rijden of om pillen te nemen'

Die ochtend van 22 maart 2016 nam Tony Van Begin, een kranige tachtiger, de metro om in het centrum van Brussel boodschappen te doen. Hij had het nieuws ’s morgens gemist en wist niet dat er in Zaventem een aanslag was gepleegd.

Tony Van Begin «De metro kwam langzaam op gang om het station van Maalbeek uit te rijden. Plots was er die enorme knal en een bliksemflits, gevolgd door een verbijsterde stilte onder de passagiers. Hoe lang die stilte aanhield, kan ik niet zeggen. Twee, drie seconden? Dan werd het aardedonker en begonnen mensen te schreeuwen. Kinderen huilden. De deuren van de wagon waren geblokkeerd. De noodverlichting floepte aan, we zagen dat een raam was gebarsten, en daar klauterden we één voor één door.

»Op het perron hing een dikke stofwolk die je de adem benam. In het zwakke schijnsel van onze mobiele telefoons zochten we naar de uitgang. Het perron lag vol mensen, ik kon niet zien of ze dood waren of gewond. Overal waren brandjes, het leek een tocht door de hel. Het klinkt misschien raar, maar ik ben foto’s beginnen te maken. Ik ben gebeten door fotografie en ik heb altijd mijn fototoestel op zak om wat ik meemaak te documenteren. Ik was opgelucht dat ik niets mankeerde en beleefde alles in een waas. Toen ik boven in de Wetstraat kwam, lagen er gewonden op het voetpad, terwijl de ochtendspits er stapvoets voorbijschoof. Ik ben nog een kwartier blijven kijken, niet goed wetende wat ik moest doen. Dan heb ik een bus gezocht, met het absurde plan om toch boodschappen te gaan doen, maar er reed geen enkele bus of tram meer. En dus ben ik te voet naar huis gegaan.»

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: