Jan Mulder: 'Mijn ogen bleven maar vallen op Zidanes idiote outfit. Heeft hij geen moeder?'

, door (jm)

67
zidna 1200

De schrijver antwoordde dat zijn moeder hem had geleerd dat men zich netjes aankleedt als men op visite gaat. In 2019 is de etiquette niet zo streng meer. Men doet maar wat. Naast de goede indruk die een net voorkomen maakt, is het genot van mooie kleding ook grotendeels verdwenen. En er is meer.

De Duitse filmregisseur Wim Wenders vertelt in een documentaire van zijn hand over een overhemd dat hij in Berlijn eens in een etalage zag en dat hem als het ware de winkel íntrok. Het was een hemd van de Japanse couturier Yamamoto. Wenders kocht het, hield het meteen aan, liep de winkel uit en was naar eigen zeggen voor altijd een ander mens: met originele ideeën en mooiere relaties, een zuiver geweten en een grootse blik op het leven en zichzelf, allemaal dankzij dat heerlijk zittende kledingstuk. Wenders vergat nog te zeggen dat het virtuoos in een bepaalde vorm genaaide stuk textiel van Yamamoto dat hij aanhad ook onze mening over hém veranderde: dat is een man met smaak; welk een bijna onopvallende schoonheid van de kleding; zie de elegantie waarmee hij de regie over zijn nieuwe film voert, een film die, kan niet anders, een wereldsucces wordt. Enzovoorts.

Maandag 11 maart werd Zinedine Zidane gepresenteerd als nieuwe trainer van Real Madrid. In de tijd van Mulisch ging een voetbaltrainer gewoon om half tien op een ochtend met de jongens trainen, tegenwoordig wordt hij eerst ‘gepresenteerd’: de plaatselijke pers krijgt een mail met een uitnodiging voor de presentatie van de nieuwe coach van de club in aanwezigheid van de president en de familie Zidane zelf. Mevrouw Zidane droeg een keurige jurk. De te presenteren Zizou stond naast haar. Te nauw jasje, wit overhemd, gebleekte spijkerbroek, gaten in de knieën, gymnastiekschoenen. Zijn jeans trok de meeste aandacht. Onder de knie waren de pijpen ter hoogte van de kuit gemaakt van een andere stof dan erboven. Zeildoek. Andere kleur ook. Lichtgrijs. Het was alsof hij mislukte slobkousen uit een vorige eeuw bovenop bruine sportschoenen van een modern bekend merk droeg. De wansmaak gierde door de ontvangstruimte van de Koninklijke Madrid, mijn ogen bleven maar naar die idiote outfit gaan in plaats van te luisteren naar de mooie woorden van de president aan het adres van Zinedine. Heeft hij geen moeder? Wat zou de president hebben gedacht toen hij dat zag binnen wandelen? Zo ga je toch niet naar een presentatie? Ik moest mezelf tot de orde roepen: zo ga je misschien wel naar een presentatie – lak aan alles. En geen smaak: wat maakt het uit, een lelijke broek zegt niks over iemands werk. In de Bundesliga dragen alle trainers een spijkerbroek, witte joggingschoenen, smoezelige stoppelbaarden van een week en er zitten heel wat kundige mensen bij.

Ik kon het niet. Net als Wim Wenders heeft een kledingstuk me veranderd. Zidanes jeans. Je bent tot het uiterste bereid om niet tuttig te reageren op een jas of broek van een medemens, maar ergens is er een grens aan het incasseringsvermogen. Wij hielden ooit grenzeloos van Real Madrid in smetteloos wit, het aanbeden elftal van Di Stefano en Puskas, Ronaldo en Raúl, met normen en waarden die bijvoorbeeld niet toestaan dat de jongens van de tabloids op een officiële presentatie netjes gekleed gaan en de met grote trots te presenteren hoofdcoach zich heeft laten optuigen door een carnavalsvereniging. Niet de vernederende 1-4 tegen Ajax, de broek van de nieuwe technische man was de genadeklap.

Humo 4098/12 van 19 maart 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 19 maart 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: