Heleen Debruyne: 'Schaamte over twee natte lichaamsdelen die elkaar prettig raken is onnodig'

, door (hd)

79
vrouwentongen 1200

De schuldige: Merol, een Nederlandse zangeres van wie ik nooit eerder heb gehoord. De tekst in het kort: een ik-persoon scharrelt rond sluitingstijd een man op in de disco, neemt hem mee naar huis, hoopt op stomende actie. Helaas: het heerschap wil eerst praten. Over zijn hobby’s, zijn woonplaats, zijn job in de sales. Hij leutert maar door. Vervelend, inderdaad. Vandaar het verheffende refrein.

Dat alles kweelt Merol in een zwak stemtimbre. De begeleidende elektronica en het ritme zijn dodelijk banaal, maar de artistieke kwaliteiten van het lied laat ik hier voor het gemak verder buiten beschouwing. Wie vrouwen met meer talent wil horen zingen over hun lusten, verwijs ik door naar de dirty blues uit het interbellum. In ‘Put It Right Here’ (1928) lamenteert Bessie Smith over de ondermaatse seksuele prestaties van haar man, heerlijk slepend en diep doorleefd.

Merol heeft geen goede stem nodig om Vlaanderen te veroveren. Redacties van tv- en radioprogramma’s schieten wakker, bezorgde ouders zijn in paniek, columnisten dankbaar voor de inspiratie. Er zijn de stemmen die het allemaal maar onbehoorlijk vinden, dat expliciete gekweel over het likken van de vulva. Columniste Ann De Craemer sleurt er in De Morgen zelfs Albert Einstein bij. ’Het verlies van schaamte is het eerste teken van geesteszwakte,’ citeert ze de geleerde, in wie ik een gretige beffer vermoed, maar misschien gaat mijn fantasie hier even met me aan de haal.

Ik wil met haar graag een debat voeren over nuttige en nodeloze schaamte. Schaamte over twee natte, glimmende lichaamsdelen die elkaar op prettige wijze raken, lijkt me onnodig. Volgens seksuologen is dat soort schaamte bovendien weinig bevorderlijk voor het plezier van het vrijen. Meer publiek beleden schaamte over onzorgvuldig omspringen met feiten of moreel bedenkelijk gedrag vind ik wel welkom.

Anderen zagen in de heisa rond Merol het bewijs van een kwalijke dubbele standaard: zingen mannelijke rappers niet al decennia over bitches, hun pussies en wat ze daar zoal mee willen doen zonder dat het halve land in een kramp schiet? Wordt het niet hoog tijd dat vrouwen hun verlangens ook vrijelijk uitdragen? Natuurlijk mogen ze dat en natuurlijk doen ze dat nog te weinig. Wat mij het meest verbaast, is dat in de hele heisa niemand struikelt over de gebiedende wijs. Het is niet omdat Merol een vrouw is en die sukkel uit de discotheek een nogal vervelende vent, dat botte bevelen niet problematisch zijn. Mannen en vrouwen zouden zich tijdens het vrijen bewust moeten zijn van de mens in hun bed: geeft die persoon wel enthousiaste instemming? Zeker, sommige rappers zijn ook grof en dwingend in hun lyrics. Maar emancipatie is niet: precies hetzelfde nare gedrag vertonen. Volgende keer kan Merol misschien ‘Lik je alsjeblieft mijn poesje?’ kwelen. Dan kunnen bezorgde ouders hun kinderen met een gerust hart laten meezingen.

Humo 4098/12 van 19 maart 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 19 maart 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: