De pijn van Daniel Strens, broer van een terreurdode van het Joods Museum

© BELGAIMAGE

, door (ab)

12

'Op de camerabeelden zie je hoe mijn broer wordt neergeschoten, in elkaar stuikt en bevend op de grond ligt.'

Mehdi Nemmouche stapte op zaterdag 24 mei 2014, één dag voor de federale verkiezingen, het Joods Museum in Brussel binnen en schoot er vier mensen neer. In de inkomhal vermoordde hij eerst Emanuel en Miriam Riva, een Israëlisch echtpaar op citytrip in Brussel, voor hun huwelijksverjaardag. Daarna schoot hij nog twee museummedewerkers dood: de Franse vrijwilligster Dominique Chabrier, en de 26-jarige Alexandre Strens, die aan het onthaal werkte.

Daniel Strens «Ik ben de enige van onze familie, samen met mijn moeder, die het proces heeft gevolgd. Mijn broers en zussen – we waren thuis met acht kinderen – zijn weggebleven, uit angst. Je weet nooit wie er in het publiek zit. Ze waren er ook niet gerust in dat hun naam en adres te vinden zijn in een dossier over terrorisme. Niet onterecht, als je ziet dat iemand onlangs de autopsierapporten van de slachtoffers van 22/3 kon stelen bij het parket.

»Ook de families van de andere slachtoffers waren er niet. De kinderen van het Israëlische koppel Riva wilden alleen onder zware politiebewaking komen getuigen en zijn onmiddellijk weer naar Israël teruggekeerd. België is de plek waar hun leven werd verwoest.

»Ik wilde er zijn uit respect voor mijn broer, en om te laten zien dat ik niet bang was om Nemmouche in de ogen te kijken.»

HUMO Uw broer was niet onmiddellijk dood nadat Nemmouche hem in het hoofd had geschoten.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: