Het grote dEUS-interview (1)
Tom Barman: 'Ik moet niet zo nodig een eigen leven hebben. dEUS is mijn leven'

© Johan Jacobs

, door (rv)

Deel

(Verschenen in Humo 3054 op 16 maart 1999)

Lees ook: Het grote dEUS-interview (2): 'Zonder wrijving geen vonken. Ik wil pijn horen, en het gevecht van ego's, met het gehuil van wolven op de achtergrond'

Niet zelden doen ze dat met enig gevoel voor stijl: ze doffen zich ervoor op, en in de uren voor ze zich met huid en haar aan de zwaartekracht overleveren, gaan ze nog eens uitgebreid tafelen in een van de betere restaurants in de oude binnenstad. Ik zie het zó voor me: zo’n hooggehakte en in dure kleren gehulde furie van Almodovàr die, lijdend aan de ongeneeslijke ontrouw van de José van heur dromen, een tikkeltje tipsy en dus ook een beetje komisch naar de afgrond wankelt en wegens haar nauwsluitende rok nogal onbeholpen over de reling klimt. In haar val wou ze nog roepen dat José het niet waard is dat hij leeft, maar ze viel sneller dan die zin.

De machtige Orson Welles had iets met deze streek; toen hij achttien was, heeft hij een jaar in Sevilla gewoond, op zo’n honderdtwintig kilometer hiervandaan. Omdat hij als wonderjongen ongeveer àlles kon worden, vond hij dat een carrière als torero ook tot zijn mogelijkheden behoorde. ‘I used to pay drinks for every bum in Andalusia,’ zei hij ooit over die tijd. Zijn urne is nu bijgezet in Ronda, in het privé-domein van zijn ook al dode vriend Antonio Ordonez, in Spanje een torero van mythische proporties.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: