Al 35 jaar dood, maar nog steeds onsterfelijk: soullegende Marvin Gaye

, door (ss)

725

Om de moord op Marvin Gaye enigszins in perspectief te stellen moet u zich voorstellen dat Koen Wauters of Tom Barman worden doodgeschoten door hun eigen vader – maar dan maal duizend. Met de raciale bagage erbovenop, want dat was de ondertoon van heel wat Amerikaanse reacties op die moord: enkel in gezinnen van zwarte marginalen komt zoiets voor. Er is veel, maar niet genoeg veranderd sinds 1984. Ik herinner me hoe sommige Amerikanen toen Marvins abrupte dood aangrepen om niet alleen zijn talent en verwezenlijkingen te minimaliseren, maar meteen ook die van álle zwarte supersterren: zo’n aanstellerig zwartje mocht dan al poen scheppen als zanger, het blééf een primitief.

Marvin Gayes dood was voor liefhebbers van soul en funk de slechtst denkbare 1 aprilgrap. Zijn dood kwam op een moment dat het hem voor het eerst sinds lang weer goed ging, na een lange worsteling met cocaïne, alcohol en abusieve relaties, na een leven als banneling waarbij, of all places, België fungeerde als één grote ontwenningskliniek. Terugkijkend is het wonderlijk dat Gaye wellicht nog vroeger zou zijn gestorven aan een overdosis drugs of aan levercirose, als Freddy Cousaert en zijn familie hem niet de kans hadden geboden om in Oostende tot rust te komen, ver weg van de paparazzi en de druk van managers, platenfirma, promotoren én de Amerikaanse belastingdienst. Op het strand van Oostende kon Marvin herademen en blies de zeewind z’n benevelde brein weer schoon. Cousaert, een no-nonsense straatvechter met een stierennek, bracht Marvin onder in een villa in het gehucht Moere en hield ook de dealers van hem weg.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: