Lange wachtlijsten bij de therapeut? Doe het gewoon zelf!

, door (hm)

12
vrij

Lise «Wij kennen het therapiewereldje heel goed. Mike en ik hebben elkaar leren kennen in de wachtkamer van de therapeut. Hij was daar voor faalangst, en ik voor ziekelijke besluiteloosheid.»

Mike «Dat klopt toch niet helemaal. Lise zat daar in de wachtzaal, maar ze wist niet goed waar ze therapie voor wilde. Toen heb ik gezegd: ‘Awel, ga dan misschien voor besluiteloosheid.’ En ze heeft die raad opgevolgd.»

Lise «Ja, dat was ik even vergeten. Ik moet dringend een geheugentherapie volgen. Maar het klikte meteen tussen ons, want wij hadden allebei dezelfde interesse: op therapie gaan.»

Mike «Dat is natuurlijk wel een kostelijke grap. Maar weet je, als je veel therapie volgt, dan begin je dat systeem wel door te krijgen. Die therapeuten stellen altijd van die algemene vragen, zoals ‘Wat voel je daarbij?’, ‘Hoe zou je dat zelf omschrijven?’ of ‘Is dat geen vluchtgedrag?’ Dan denk je op den duur: dat kan ik zelf ook.»

Lise «Daarom gaan wij sinds een jaar of vijf bij elkaar op therapie. Dat kost niks, en het is eens wat anders dan voor de tv hangen of boeken lezen.»

Mike «Ja, nog zoiets, dat boeken lezen! Iedereen doet alsof ge een idioot zijt als ge nooit een boek leest. Maar ik lees niet graag boeken, ik heb een afkeer van papier. Ik ben daar wel voor in therapie.»

Lise «Ja, dat was nodig. Ik wilde de living behangen, maar Mike was daar absoluut tegen. Dat had te maken met zijn papierfobie. Maar tegenwoordig is het meeste behangpapier van vinyl.»

Mike (lacht) «Ja, dat nieuws kwam als een grote opluchting! Wat je net hoorde, is een bevrijde lach. Daar zijn wij heel goed in, dat hebben we ooit geleerd tijdens een lachtherapie.»

'Doe het gewoon zelf!'

Lise «Jaja, lach maar, maar achter zijn papierfobie zit een diepere problematiek. Want hij wordt seksueel opgewonden van karton.»

Mike «Ja, als mijn vrouwtje thuiskomt met een kartonnen doos, dan weet ze hoe laat het is!»

Lise «Voor mij is dat natuurlijk verwarrend. Wil hij mij, of wil hij die kartonnen doos? Mike heeft een zeer compexe problematiek, want karton bestaat eigenlijk uit papier. Meer zelfs: karton ís papier, in een andere gedaante.»

Mike «Sorry, maar papier en karton zijn twee totaal verschillende dingen. Want op het ene knap ik af, en van het andere schieten mijn hormonen in gang.»

Lise «En wat voel je daar dan bij?»

Mike «Dat is veel meer dan voelen, dat is oerdrift.»

Lise «Maar tekenpapier bijvoorbeeld, dat is eigenlijk toch ook karton? Waarom voel je daar dan niks bij?»

Mike «Ge moet dat niet zo zwart-wit zien. Zo’n blok tekenpapier heeft achteraan een extra blad uit dik karton, en dáár focus ik mij op.»

Lise «Ja, je moet je wel een stukje kunnen focussen op het hier en nu, vind ik. Ik heb dat ooit ergens opgevangen. Waar het op slaat, begrijp ik niet helemaal, maar ik ben het er wel mee eens.»

Mike «Het is wel jammer dat Lise niet opgewonden geraakt van karton. Dat werpt een schaduw over onze intimiteit.»

Lise «Dat komt misschien nog wel, met wat oefenen. Maar daar knelt hem het schoentje: ik vind geen therapeut die mij daar geschikte oefeningen voor geeft.»

Mike «Maar ik ben er toch voor je, schat? Heb ik je niet al vaak getoond wat je allemaal met karton kunt doen?»

Lise «Ja, maar tussen jou en mij staat een stuk karton, en dat maakt het zo moeilijk.»

Mike «Karton? Waar? O, karton! Waar?!?» Hugo Matthysen

Humo 4100/14 van 2 april 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 2 april 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: