Herman Brusselmans: 'Velen vinden Bart een onnozele pipo en een onuitstaanbare hufter, maar ik niet'

, door (hb)

26
a1
© belgaimage

Eén mijner fijnste collega’s en beste vrienden binnen het letterkundige milieu is Bart Moeyaert. Oké, velen vinden hem een onnozele pipo, een onuitstaanbare hufter, een wufte nicht, een venijnige en jaloerse en vervelende en ongetalenteerde en zeikerige nitwit, maar ik niet. Ik vind Bart een leuke jongeman, die weliswaar geregeld door een mes in de rug te steken, verraderlijk gekonkelfoes en allerlei kronkelwegen aan boeiende jobjes probeert te raken, en op die manier inderdaad het stadsdichterschap van Antwerpen en andere lucratieve baantjes kon binnenrijven, maar diep in z’n ziel is hij een ware schrijver, die alleen maar leeft voor de literatuur en voor het welbehagen van de kinderen, voor wie hij die literatuur schrijft.

Bart begon al op 19-jarige leeftijd te publiceren en schonk meteen een klassieker aan het puberale grut, getiteld ‘Duet met valse noten’, een liefdesverhaal waarin vreemd genoeg een jongen en een heus meisje op elkaar verliefd worden. Aan het eind sukkelt Liselot onder een auto en wordt ze veroordeeld tot de rolstoel, maar Lander blijft dol op haar, en masseert geregeld haar kapotte benen, wrijft ze in met uierzalf, en geeft er kusjes op, want eerlijk gezegd is die Lander een pervert, maar dat wordt door Bart niet expliciet gezegd, dus je moet het tussen de regels lezen. Het boek werd meteen een bestseller, niet alleen hier bij ons, maar ook in Abessinië, de Verenigde Arabische Emiraten, het gebied rond de Sahara, en de provincie Drenthe in Nederland. Op die wijze kreeg Bart de smaak van het schrijven te pakken, en oneindig vele romans, gedichten, musicals, libretti, hoorspelen, toneelstukken, essays, en poëtisch-realistische evocaties zouden volgen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: