Heleen Debruyne: 'Ik geloof dat interraciaal vrijen en voortplanten de integratie bevordert'

, door (hd)

148
seks

De liefde. Ze overvalt je, ze sleept je – al dan niet spartelend – mee. Je kunt alleen maar hopen dat je er niet te gehavend uit komt, want het object van je begeerte kies je niet. Heb ik van horen zeggen. Maar komt verliefdheid werkelijk uit een authentiek, ongecorrumpeerd zelf opborrelen? Ik wandel door avondlijk Gent en gluur binnen in de huizen. Middenklassers met een Vlaamse achtergrond hokken samen in Scandinavisch geïnspireerde interieurs, Gentenaars met Turkse wortels doen dat in huizen met feller gekleurde gordijnen. Ook op straat kan ik er niet naast kijken: de meeste mensen zijn samen met iemand die op hen lijkt. Ons ongecorrumpeerde zelf heeft zo zijn raciale voorkeuren.

‘In de liefde let ik niet op huidskleur!’ werpen idealisten tegen. Dat al hun partners dezelfde achtergrond hebben als zij, schrijven ze toe aan toeval. Sinds de helft van de wereld aan online dating doet, hebben we een beter zicht op hoe mensen écht partners selecteren. Weinig verrassend: de liefde is niet kleurenblind. Zowel mannen als vrouwen klikken, chatten en swipen doorgaans netjes binnen de grenzen van het bekende. Bijna alle vrouwen beantwoorden alleen de digitale avances van mannen van hetzelfde ras. Mannen zijn een tikje avontuurlijker en durven al eens een uitstapje in het onbekende te wagen. Maar zwarte en Aziatische vrouwen klagen en masse over nare onlineontmoetingen. Een scherm neemt remmingen weg: ze worden vaker dan grappig is benaderd door mannen die altijd al eens een zwarte kont hebben willen neuken, of genezen willen worden van hun gele koorts. Ze voelen zich een fetisjobject, geen voelende, denkende mens.

Je kunt geloven dat het hart wil wat het hart wil, dat de driften zich niet laten beteugelen. Maar sociologen vermoeden dat de samenleving mee bepaalt naast wie we wakker willen worden. De geschiedenis van het objectiveren van zwarte vrouwen is lang en onaangenaam. Missionarissen en ‘rassenkundigen’ beschreven ze als hyperseksuele wezens die ingetoomd moesten worden – wat dan weer de nieuwsgierigheid wekte van meer libertijnse kolonisatoren. Zij deelden graag naaktplaatjes en concubines. Over Aziatische vrouwen gaat in meer conservatieve mannelijke kringen het gerucht dat ze nog lekker ouderwets vrouwelijk en volgzaam zijn. Westerse meisjes worden al eeuwen gewaarschuwd voor de lustige, gevaarlijke bruine of zwarte man: ver uit zijn buurt blijven, voor je het weet ben je zwanger en mishandeld. Voorbeelden van geslaagde interraciale relaties zie je bijna nooit: hopen maar dat Meghan en Prince Harry het nog even volhouden. Plaatsen waar je een geliefde kunt ontmoeten – werk, café – zijn zelden gemengd. Ik geloof niet dat mijn zelf in die wereld ongecorrumpeerd is kunnen opgroeien. Toch bleek mijn nieuwsgierigheid, of noem het verliefdheid, sterker dan die geschiedenis vol stereotiepen. ‘Elke Nederlandse ex was een stap in het dekolonisatieproces,’ zegt mijn vriend, half Surinaams. Hij maakt een grap, hij is niet het activistische type. Toch geloof ik dat interraciaal vrijen en voortplanten de integratie bevordert. Noem me romantisch. En ik vind hoop op onverwachte plekken: sinds mensen hun partners op het internet zoeken, zijn er meer gemengde huwelijken.

Humo 4102/16 van 16 april 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 16 april 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: