'Toen ik in de politiek stapte, ging ik tegen mijn natuur in: het had iets van een homoseksueel die een huwelijk met een vrouw probeert'

, door (ms)

17

Donau’ was de eenvoudige titel waarmee Claudio Magris meer dan dertig jaar geleden menig lezershart veroverde: de hoogleraar Duits ontpopte zich als een gewiekste verteller die aan een reis langs de drieduizend kilometer lange Donau en door vele bibliotheken een prachtig portret overhield van wat toen Midden-Europa heette. De Muur moest nog vallen, Midden-Europa was vooral een intellectuele droom van een gedeelde beschaving tussen Oosten en Westen. Inmiddels is dat Midden-Europa in de Europese Unie opgenomen en maakt die unie lastige tijden mee, onder meer door het oprukkende nationalisme.

Claudio Magris werd daarna vooral bekend door de romans ‘Blindelings’ en ‘Het museum van oorlog’. Nu heeft hij ‘Momentopnamen’ uit: een reeks snapshots van de jongste decennia, staaltjes van een bijzonder observatievermogen, stilistische kracht en bescheiden wijsheid. Soms legt Magris een minigebeuren vast in een ver buitenland, vaker vindt hij zijn onderwerp in Triëst. Door die stad loop ik nu: op grote hoogte in het Parco della Rimembranza zie ik de haven en de Adriatische zee, van hier gaat het bergaf tot bij de flat van Magris.

'Je moet altijd naar de wereld blijven kijken: verliefd word je op een ander, niet op jezelf'

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: