Uit de platenkast van Mauro: 'The World of Harry Patch'

, door (mp)

Deel
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Alle fanfares ter aankondiging van een opwindende jonge artiest spelen feitelijk een verdoken treurmars, want de weg naar deftig museumstuk is daarbij onherroepelijk ingezet – het is het lot van elk opkomend talent. Het beste middel tegen deze tristesse is gewoon met zijn allen stevig beginnen te zuipen; sowieso een oplossing voor alles, en eentje met eeuwigheidswaarde. Of je kunt zoals Harry Partch starten met een stijl die zo verwijderd is van eender welke mode dat het echt geen bal meer uitmaakt. Als zelfs de outsiders je maar een rare vinden, dan weet je wel ongeveer wat voor carrière eraan komt. Het is onbegonnen werk om Partch eventjes snel te omschrijven.

Zijn muziek is belachelijk gesofisticeerd, maar klinkt voor de modale luisteraar waarschijnlijk zo vals als een kat. Om zijn microtonale muziek te kunnen uitvoeren, moest hij zelf de instrumenten erbij uitvinden én bouwen. Hun namen alleen al evoceren een fantastisch universum, zoals de Diamond Marimba, Chromelodeons, Harmonic Canons en Cone Gongs. Guust Flaters imposante Flaterfoon zou ertussen niet hebben misstaan. Harry Partch had ook wat impact op de popmuziek. Toen Tom Waits in de jaren 80 besloot zichzelf heruit te vinden, noemde hij Partch van grote invloed. Op typische wijze beschrijft Waits hem als ‘een echte vernieuwer die het grind wordt waarop iedereen rijdt’. Tegen het einde van de sixties bracht Columbia Records ‘The World of Harry Partch’ uit, zijn eerste release op een mainstreamlabel. Chapeau voor de marketingafdeling die dat moest gaan verpatsen.

Humo 4104/18 van 24 april 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 30 april

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: