Jan Mulder: 'The Daily Mail vreest dat de spelers Solskjær, net als Mourinho, onder de bus zullen gooien'

, door (jan mulder)

12
mulder 1200

Maar wat er op Old Trafford gebeurt, dat kan zelfs de meest ervaren analist niet navertellen. Toch een poging: Ole Gunnar Solskjær, de oerlieveling van Manchester United, was uit het Noorse Molde gehaald om de roemrijke Engelse club na het ontslag van José Mourinho even uit de nood te helpen. Dat ‘even’ was letterlijk bedoeld: een paar maanden slechts, opdat na de zomer een topcoach de winkel in fatsoenlijke staat kon overnemen. Pochettino heette de droom van de United-eigenaars.

Pech: het hulpje, de kleine Ole, won de eerste elf wedstrijden en wel met sprankelend voetbal, gesteund door een optimale sfeer in de kleedkamer, waar de jongens opleefden, verlost van het verschrikkelijke juk genaamd José Mourinho. Zelfs Pogba lachte. De toeschouwers op de tribune waren dolgelukkig toen Solskjær de dubbele verdedigingsgordel bande en het ‘DNA’ van de Mancunians, onstuimig aanvallend spel, weer opbloeide. Mourinho werd uitgelachen, de kranten publiceerden lofzangen op Solskjær, ‘Give him the job, give him the job!’ Geen mens kon een antwoord geven op de vraag hoe die ongelooflijke metamorfose in geen tijd had plaatsgevonden. Was het alleen de sfeer in de kleedkamer die zoveel aangenamer was? Of toonde beginneling Solskjær zich in het geniep een gehaaid strateeg en leider? Wat ze in Cardiff, waar hij als coach volledig mislukte, niet zullen beamen.

Een wonder geschiedde. Toen, na elf feestdagen op een rij en een getekend vast contract van drie jaar op zak – goed voor 7 miljoen euro netto – hield het wonder halt, draaide zich vervolgens 180 graden en racete de kant op waar het net vandaan was gekomen. Van de volgende negen wedstrijden verloor Manchester United er zeven. Het spel werd slechter, de dubbele verdedigingswal werd weer hersteld en uiteindelijk speelde Solskjær met zijn United nog defensiever en vervelender dan zijn voorganger Mourinho. Uit tegen Everton hielp die vervelende tactiek niet: 4-0 verloren. Daarna, thuis tegen Manchester City, stelde Solskjær dan maar een driedubbele ‘bus’ op voor zijn alsmaar slechter keepende keeper De Gea. Die wil weg en weigerde een nieuw contract van 250.000 euro per week – een logische boekhouding kennen ze bij Manchester United niet, na elke blunder doen ze er 10.000 euro bovenop.

Manchester City won makkelijk met 0-2. Tactisch reageren en een falende speler vervangen deed Solskjær tijdens de dramatische wedstrijd niet. Hij zat als versteend zwijgend naast zijn assistenten, keek soms opzij en hoopte dat zíj verstand van het spel hadden. Niemand zei iets. Ole dacht aan Molde, en de kranten schreven: ‘Heeft Manchester United Solskjær, misschien, heel misschien, te vroeg een vast contract gegeven?’ The Daily Mail vreesde dat de spelers Ole, net als José, onder de bus zullen gooien. Solskjær verpieterde razendsnel op die bank. Daar zat niet eens de flop van Cardiff City meer, Ole was trainer geworden van Waasland-Beveren. En dan gaat het rap.

Vanuit de provincie beginnen ze aan je te trekken en je belandt op de bank bij KSV Diksmuide, dat aan de Pluimstraat zonder geld zit, en waar de grote inspirator Karl Vannieuwkerke je op veilingen en supportersavonden geld aftroggelt ten bate van nieuwe netten. Ole Gunnar Solskjær lijkt me een man die zijn aanwezigheid op het benefietgala van zijn nieuwe club, KSV Diksmuide, op 17 mei 2019, loyaal zal bevestigen.

Humo 4104/18 van 24 april 2018

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 30 april 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: