Oog in oog met terroristen: 'Wat zou jij doen als je gegijzeld werd?'

, door (az)

12

Anthony Maras «Er werd verteld hoe het hotelpersoneel zijn leven waagde om de gasten te redden. Dat fascineerde mij. Ik wist wel meteen dat het geen gelikte actiefilm zoals ‘Die Hard’ mocht worden. Ik had geen zin in een heldenverhaal van één persoon die het tegen de terroristen opnam. Hier hebben heel veel mensen zich als helden gedragen. De medewerkers van het Taj Mahal Palace waren niet begaan met hun eigen hachje, maar met het lot van hun gasten. Zij hebben hun leven op het spel gezet voor mensen die zij amper kenden. Sommigen keerden zelfs tijdens de aanslag terug naar het hotel om hulp te bieden. Obers, koks, keukenhulpen, liftbedienden en receptionisten probeerden de gasten met gevaar voor eigen leven op alle mogelijke manieren in veiligheid te brengen.»

– De terroristen, erg jonge strijders uit Pakistan die zonder pardon iedereen neerschoten die zij in het vizier hadden, krijgen ook aandacht in de film.

Maras «Ik heb uitgeplozen wat hun motieven waren. Ik wilde tonen hoe ze verblind waren door fanatisme, maar ook hoe religie als een wapen werd gebruikt. De leider van de groepering had die jongeren allerlei valse beloften gedaan, zoals financiële ondersteuning voor hun families: de jongens kwamen voornamelijk uit primitieve dorpen, zij hadden nog nooit een toilet gezien dat je kunt doorspoelen.»

– De film blijft natuurlijk pijnlijk actueel, kijk maar naar de aanslagen in Christchurch en Sri Lanka.

Maras «Ja, mijn film zou twee dagen na de slachtpartij in Christchurch daar in première zijn gegaan. Dat is dus niet doorgegaan, en terecht. ‘Hotel Mumbai’ is ook behoorlijk confronterend. Ik hoor vooral reacties van mensen die zich afvragen wat zij onder zulke omstandigheden zouden doen. Met die vraag worstel ik zelf ook.»

Humo 4105/19 van7 mei 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 7 mei

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: