Heleen Debruyne: 'Dit land is zo slecht nog niet als je je lichaam uit vrije wil verkoopt'

, door (hdb)

11
a1
© belgaimage

De bijna lege trein waar we in zitten suist door een donker landschap. Soms heb je in een gesprek met een onbekende verbazend weinig tijd nodig om tot de kern te komen. Een boek over seks op je cv is een goed glijmiddel. ‘Dus toen ik 18 werd,’ vervolgt ze, ‘dacht ik: foert. Als het zo veel waard is, waarom zou ik er zelf niet de winst van opstrijken? Ik had toen toch een enorm libido.’ Verfrissend, zo’n economische oplossing voor een beklemmend cliché over de vrouwelijke seksualiteit. Zo begon ze haar carrière als ‘working girl’, zoals ze het zelf noemt. Eerst op straat, later via het internet, of via via. Altijd voor zichzelf. ‘Natuurlijk was het soms lastig. Of gevaarlijk. Maar ik was me bewust van de risico’s, toen ik eraan begon. Dat hoort erbij. En je doet nogal wat mensenkennis op.’ Het lastigst vond ze de paar jaar die ze in Nederland werkte. Daar is prostitutie nochtans al lang legaal, maar er is een hele resem regeltjes en vergunningen waar sekswerkers rekening mee moeten houden. ‘Dat alles neemt het stigma niet weg, integendeel. Door al die vergunningen wordt het ook moeilijker, ik voelde me net minder veilig en onafhankelijk.’

 Yvette Luhrs, een Nederlandse activiste die zelf in het veld staat, beaamt dat. ‘Door veel van de regelgeving gaan sekswerkers onder de radar. Ze registreren zich niet en doen hun mond dus niet open bij misstanden, want ze zijn dan illegaal bezig,’ vertelde ze De Correspondent.

Er gaan de laatste tijd ook vaak stemmen op om prostitutiebezoek strafbaar te maken. Dat zou sekswerkers ‘helpen’. Dat model is al in voege in Zweden, Denemarken en Frankrijk. De working girl naast me op de trein huivert even. ‘Ik mag er niet aan denken. Daar moet je het stiekem doen.’ De klanten die overblijven, nemen het niet zo nauw met de wet en plegen dus sneller geweld. Zo’n visie op prostitutie vindt het te koop stellen van seks per definitie verwerpelijk. Ik raad beleidsmakers die met dat idee spelen aan om mensenhandel op een andere manier aan te pakken en met vrouwen als Luhrs of de working girl op de trein te gaan praten.

’De situatie in België is best comfortabel,’ vindt ze. In ons land is het verboden om een bordeel open te houden, reclame te maken voor prostitutie en om de lichamen van anderen te exploiteren. Je eigen lichaam verkopen of betalen voor seks bevindt zich in een wettelijke schemerzone, maar wordt niet bestraft. ‘En ik kon overal gratis psychologische begeleiding, soatesten, anticonceptie en condooms krijgen. Dit land is zo slecht nog niet als je je lichaam uit vrije wil verkoopt.’ Decriminaliseren en het stigma wegwerken is nog veiliger, volgens Luhrs. Ondertussen werkt het meisje op de trein in loonverband. ‘Het was gewoon tijd voor iets anders.’ Zegt ze zonder schaamte of spijt.

Humo 4105/19 van7 mei 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 7 mei 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: