Herman Brusselmans: 'Het zou beter zijn dat niet de N-VA maar een andere partij 30 procent van de stemmen haalt'

, door (hb)

264
brus
© Geert Van de Velde

De N-VA hoopt bij de verkiezingen van 26 mei 30 procent van de stemmen te halen, maar vreest desalniettemin de formatie te verliezen. Het is zoals bij een tombola: je wint de mooiste pluchen beer, maar net op dat moment hoor je dat je moeder gestorven is. Of bij de paardenrace: je hengst loopt als eerste over de eindstreep, maar wordt betrapt op doping, net als de jockey, die vol creatine zit. Of in de literatuur: je staat op nummer 1 in de top 10, maar de recensent van De Morgen vindt je roman een kutboek.

Hoe dan ook wil de N-VA, na de overwinning, zo snel mogelijk een Vlaamse regering formeren. Bart De Wever wordt minister-president, en hij en z’n volgelingen zullen een coalitie met CD&V en Open VLD vormen. Kan men ervan uitgaan dat de belangrijkste uitdager van De Wever betreffende het minister-presidentschap, Hilde Crevits van CD&V, het onderspit zal delven? Dat is voor de kenners, en dan zeker voor mij, geen algehele zekerheid. Hilde Crevits staat zeer sterk, vooral in haar biotoop West-Vlaanderen. In vele naoorlogse verkiezingen waren de uitslagen in West-Vlaanderen, vooral in Kortrijk, Brugge, en Oostende, van grote invloed op de latere regeringsvorming. Ik herinner me de woorden van Johan Vande Lanotte in 1994: ‘Zonder West-Vlaanderen kan Vlaanderen niet bestaan, en evenmin het confederalisme.’ Oké, Vande Lanotte had een stuk in z’n kloten toen hij dat zei, en even later zou hij in feestzaal De Rode Staminee achter een potplant gaan schijten, maar z’n woorden mogen toch niet veronachtzaamd worden in een historische context.

Desondanks blijft de vraag: kan een rechts-nationalistische partij zoals de N-VA blijven samenwerken met enerzijds de katholieken en anderzijds de liberalen? De vorige verbintenis heeft voor niet veel goeds gezorgd. Kijk naar de fietspaden. Je moet als fietser niet meer of minder dan een kamikazepiloot zijn om van punt a naar punt b te pedaleren zonder dat je omvergereden wordt door een Scania Vabis, en in drie of meer stukken op het asfalt belandt. Of de pensioenregeling, die rampzalige gevolgen heeft gehad voor zinkwerkers, puttengravers en mensen in de sociale zorg, die tot ver na hun 60ste verjaardag het stronthol van ouderen, invaliden en schizofrenen moesten afvegen, terwijl er geen geld was voor natte doekjes om na de gedane arbeid hun handen te ontsmetten. Maar denk je dat Bart De Wever, Liesbeth Homans, Philippe Muyters, Annick De Ridder, Jan Peumans cum suis daarvan wakker liggen? Ik heb bijvoorbeeld Jan Peumans nog nooit iets over een stronthol horen zeggen. We kunnen dus voor de zoveelste keer besluiten dat het louter en alleen een kwestie is van machtsverwerving.

En let op, we mogen dan wel volop zeiken dat Bart De Wever minister-president van Vlaanderen wil worden, maar wat als hij verder mikt en het ambt van premier wil verwerven? Met Jan Jambon als minister van Begroting, en Zuhal Demir als minister van Binnenlandse Zaken, waarbij ze niet al te veel op haar kabinet zal te vinden zijn, omdat ze thuis een man en een kind heeft, en zoals bij ongeveer iedere vrouw krijgen deze personen meestal voorrang. Laten we ons echter even concentreren op Jan Jambon. Is die wel slim genoeg om minister van Begroting te zijn? Kan hij bij de begrotingsonderhandelingen hard genoeg op tafel slaan om z’n doelstelling erdoor te drukken, mede omdat hij stokken in z’n wielen zal krijgen van zowel het CDH, de MR, als de Waalse socialisten, die met de slechts 26-jarige Amir El Amani een begrotingsspecialist in huis hebben, die allicht van geen wijken zal weten. Is het overigens een uit te voeren mogelijkheid dat de N-VA met sommige Franstalige partijen door één deur zal kunnen? Als politiek analist ben ik zo goed als zeker van niet. En wat is de functie van Ecolo? Zal die partij de hoofdrol voor bakfietsen, quinoa en witte bonen in groene arduinsaus eindelijk opzij kunnen schuiven? Carl Devos, naast mij een andere eminente politieke commentator, meent althans van niet. Met andere woorden, een concreet, realistisch plan om ervoor te zorgen dat de Franstalige partijen het confederalisme slikken, heeft de N-VA niet. Het zou daarom beter zijn dat niet de N-VA, maar een andere partij 30 procent van de stemmen haalt. Ik denk hierbij aan Open VLD, de leukste partij van allemaal.

Humo 4106/20 van 14 mei 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 14 mei 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: