Uit de platenkast van Mauro: '‘The Poet’ van Bobby Womack

, door (mp)

Deel
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Telkens als ik Bobby Womack hoor, denk ik: kijk, dat was nu eens een echte vent. Viriele uitstraling. Een bonk van een kerel. Altijd stijlvol gekleed, zelfs bij een bezoek aan het containerpark. Misschien dat nu net niet, maar het zou me niet verbazen. Verder ook continu in relationele verwikkelingen met een onweerstaanbare mevrouw of twee, drie. En o ja, onwrikbaar maar tegelijk zeer gevoelig. Zo hemeltergend gevoelig. ‘Kom hier, maat, dat ik u eens goed vastpak.’ (Gevolgd door het geluid van bierblikjes die opengaan.) Kortom, een genderrol om u tegen te zeggen. Is er nog iemand die die term wel wat vindt klinken als een louche partydrug? ‘Zeg, heb jij toevallig nog wat Genderrol op zak? Ik moet straks naar een singlesavond.’ Grote artiesten ervaren we vooral via een professioneel geromantiseerde versie van henzelf. Het blijft grotendeels een act. Meestal is het een geforceerde bedoening, maar wie wordt nu niet graag geëntertaind? In het geval van Bobby Womack bied ik geen greintje weerstand. Hem wil ik volgen, hem geloof ik. Vertel het mij maar, Bobby, wat dan ook. Mijmerend, moordlustig, theosofisch, ik ben sowieso mee. Begin jaren 80 kwam hij af met ‘The Poet’, een soulmuziekbom wars van de eisen der tijdsgeest. Ik ontdekte de plaat als tiener en er ging geen jaar voorbij dat ik er niet naar luisterde. ‘I wanna dedicate this song to all the lovers tonight’: het zal nog weleens zijn uitgesproken. Maar als Womack het zegt... Come to Mauro, baby.

Humo 4106/20 van 14 mei 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 14 mei 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: