Uit de platenkast van Mauro: 'You’ll Never Play This Town Again’ van Harry Pussy.

, door (mauro)

Deel
harry p

Ik besef dat het klinkt als een pose. Een cool, would-be antistatement. Of een poging tot zelfprofilering, om iedereen ervan te overtuigen dat ik niemand van iets wil overtuigen. Omdat ik gewoon een chille gast ben, weet je wel. Maar het zit zo, en doe ermee wat je wilt: ik heb geen enkele filosofie, theorie of overtuiging rond leven en muziek. Gewoon geen. En ik mis niks. Het enige wat ik weleens ervaar, is een gerichte intuïtie. Dan overvallen mij allerlei vreemde gedachten, zoals: drummers zijn de belangrijkste muzikanten. Melodie, maat en harmonie lijken mij hopeloos geforceerd tegenover meppen op een trommel. Dat is natuurlijk geen originele gedachte. Er zijn wel meer die dat vinden. ‘Voornamelijk drummers, zeker?’ zegt de tooghanger naast mij. High five!

Nu zit het wel zo dat ik – net voor ik aan dit stuk begon – een filmpje zag van Harry Pussy, live met het net geen minuut durende nummer ‘Lost’. Met op drums de ontzagwekkende Adris Hoyos. God op een springstok door de Boekenbeurs, wat kan die vrouw een drumstel mishandelen zoals het moet. Ze speelt als een kruising tussen Dave Grohl – bezeten door een voodoovloek – en die ondode Japanse griezelmeid uit ‘Ringu’. ‘Harry Pussy geeft me hoofdpijn en dat is het beste geschenk dat muziek je kan geven,’ lees ik ergens. Voor degenen wier cultuur nog geen Harry Pussy bevat, maak er snel werk van. Een band als een klets op je wang van een naakte ex. En wie zoiets niet wil, die liegt.

Humo 4107/ 21van 21 mei 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 21 mei 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: