De redelijke revolutie van Fat White Family: 'We voelden ons de enige band op aarde: héérlijk'

, door (vc)

20
a1
© Sarah Piantidosi

'We voelden ons de enige band op aarde: héérlijk'

Een concert van Fat White Family mag dan wel chaotisch zijn, hun muziek klinkt een stuk gestroomlijnder. De band is in de studio een straffe machine, met een unieke chemie tussen Lias Saoudi, zijn broer Nathan Saoudi (keyboards) en gitarist Saul Adamczewski. Hun nieuwe plaat ‘Serfs Up!’ is veruit hun beste tot dusver, en mengt afropunk met no wave en duistere synths met pure levensvreugde. We praten erover met Nathan Saoudi, die aanvankelijk overkomt alsof hij een weddenschap heeft verloren waardoor híj nu het interview moet geven.

HUMO Je klinkt bijzonder vermoeid. Heb jij de taak gekregen om alle pers te woord te staan?

Nathan Saoudi «Nee, man, ik heb me juist vrijwillig opgegeven. Ik ben net gaan platenshoppen in Berlijn, het was zonnig, en nu zit ik weer binnen – dat is gewoon even aanpassen. Ik vind dit een heel spannende, mooie tijd. Ik weet dat wat we gemaakt hebben te gek is, en ook dat het een grote stap voorwaarts is voor de groep. Waarom zou ik daar niet trots op zijn?»

HUMO In de perstekst las ik wel het verontrustende bericht dat Fat White Family met deze plaat ‘opgegroeid’ zou zijn en nu zelfs ‘verfijnd’ zou klinken. Nee, toch?

Saoudi «Geef toe: ‘verfijnd’, dat is toch het eerste waar je bij ons aan denkt? Wij dineren uitsluitend in avondkleding bij kaarslicht, vriend.»

HUMO Jullie nieuwe plaat ís wel degelijk de meest volwassen plaat die jullie al maakten. En zeker jullie beste.

Saoudi «Dat komt natuurlijk omdat ik voor het eerst aan de muziek heb mee geschreven. Nee, grapje. Ik snap wat je bedoelt, maar misschien wil je het eerst even toelichten voor ik verder ga met mezelf te feliciteren?»

HUMO De grooves en de dreiging van vroeger zijn gebleven, maar alles zit nu sterker in elkaar. Het zijn échte songs. Minder attitude, meer skills, zou ik zeggen.

Saoudi «Daar kan ik wel mee leven. Het is vooral te danken aan het feit dat we dankzij onze eerste jaren vrijheid hebben kunnen kopen. Wat we nu hebben gemaakt, konden we al jaren, maar vroeger was er geen ruimte voor.»

HUMO Waarom niet?

Saoudi «Omdat de fucking business je niet toelaat om bij je debuut meteen alle tijd en ruimte te nemen. Dat is soms oneerlijk, maar ook wel fair – laat eerst maar eens zien wat je in huis hebt. Maar een veel belangrijkere factor is geld: net als iedereen krijgen ook muzikanten te maken met huurgelden, onkosten en andere financiële beslommeringen. Een studio huren is duur, een repetitieruimte ook, en touren betekent doorgaans alleen maar verlies draaien.

»Je raakt verzeild in een stramien: eerst speel je honderd shows in de vreselijkste kutzalen, waar je na elke show op de vuist gaat met de uitbater omdat die je weigert te betalen. Daarna krijg je van je platenlabel vijf dagen om al je songs op te nemen in een studio. Dat wordt dan je debuut, iets waar je gigantisch op beoordeeld zal worden. Nu, ik klaag niet, want het is voor ons allemaal prima uitgedraaid. Maar ik ben veel meer tevreden over ‘Serfs Up!’»

HUMO Het is een opmerkelijke titel, die overduidelijk knipoogt naar ‘Surf’s Up!’ van The Beach Boys. Een groep die ik op geen enkele wijze kan linken aan jullie.

Saoudi «Het is dan ook maar een knipoog (lacht). The Beach Boys kunnen me gestolen worden. De titel is verder wel serieus bedoeld: je moet ‘serf’ zien als afkorting van servant, oftewel bediende. Dat wilden wij niet meer zijn – we zijn geen dienaren meer. Daarom hebben we Londen verlaten, en zijn we naar Sheffield teruggekeerd. Het leven is er drie keer zo goedkoop en tien keer zo normaal als in Londen. Dat beviel ons gigantisch en het is ook wat deze plaat heeft doen ontstaan.»

HUMO Wat is er precies ‘tien keer zo normaal’ in Sheffield?

Saoudi «Wel, dat je voor een fucking pint in de pub geen 6 pond betaalt, en dat de mensen in die pub niet allemaal de volgende Picasso of Karl Lagerfeld proberen te worden. Het zijn ordinary people, ook al doen ze iets buitengewoons. We hadden in Sheffield twee jaar lang de tijd op elk moment van de dag muziek op te nemen in onze eigen studio, om dingen uit te proberen, te jammen. We hebben erg lang kunnen schaven.»

HUMO Dat is niet zonder risico, je kunt daar ook te ver in gaan.

Saoudi «Ja, maar we hebben gelukkig een korte concentratieboog, dus we zullen nooit honderd uur aan één song werken. Maar we konden nu wel aan honderd songs een uur de aandacht geven – erg bevrijdend. Bovendien kom je in Sheffield geen andere muzikanten tegen. Na een harde werkdag hoef je dus niet in de pub te staan pochen tegen Band X of Y die ook net uit de studio komt. We voelden ons de enige band op aarde. Héérlijk.»

HUMO Die vibe spat ook van ‘Feet’ af, de geweldige openingstrack. Dub, pop, punk – het is alles tegelijk, en helemaal Fat White Family.

Saoudi «Goed, hè? ‘Feet’ is een beetje een intentieverklaring. Dat hadden we nog niet gedaan: een nummer speciaal als single én als opener van een plaat schrijven. Lias is er ontzettend intensief mee bezig geweest. Het ademt helemaal wie hij is, en vooral de vrijheid om creatief te zijn, om je geen zak van politiek aan te trekken en toch geëngageerd te zijn.»

HUMO Niet politiek? Hoe moet ik het continue geflirt met nazinamen in jullie songs en bio’s dan zien? Ook nu wordt Goebbels weer genamedropt.

Saoudi «Joh, dat is gewoon de eeuwige puber in Liam. Daarom loopt hij ook naakt in de videoclip van ‘Feet’. Hij is een poseur, maar wel een verdomd goede. Serieus: wij zijn niet zo politiek, omdat we de gedachte dat je iets kunt veranderen of betekenen al lang hebben opgegeven.»

HUMO Klinkt cynisch.

Saoudi «Ja, maar dat is het niet. Ook dat verklaart onze verhuizing naar Sheffield. Je kunt beter iets proberen te betekenen in je eigen omgeving, waar je alle ruimte hebt om jezelf te ontwikkelen. Als je dat met liefde en inzet doet, dan ziet de wereld er al een heel stuk beter uit. Mensen bekijken alles te veel door een ‘globale bril’, terwijl dat bloody useless is.»

HUMO Nog een laatste vraag over de plaat – de vrij geweldige Baxter Dury doet mee. Hij is natuurlijk de zoon van Ian Dury en die lijkt me van grote invloed op jullie.

Saoudi «Mwah, ik ga eerlijk zijn: I wasn’t exactly creaming my pants omdat hij kwam meedoen. Ik ben niet eens naar de studio gekomen. Niet omdat het me niet boeit – zijn bijdrage is top – maar een andere zanger had dat ook wel gekund. Saul vond het wel geweldig, hij is inderdaad een megafan van Ian Dury & The Blockheads

HUMO Tot slot: op de plaat zijn jullie volwassen, maar op het podium zullen jullie straks toch wel gewoon ouderwets tekeergaan?

Saoudi «Tuurlijk, vriend. Ook al zou de rest dat niet willen, dan nog zal Lias totaal loosgaan en zijn eigen plan trekken. En terecht.»

‘Serfs Up!’ is uit bij Domino Records.

Fat White Family speelt op zaterdag 1 juni op Best Kept Secret, op vrijdag 12 juni in de Botanique in Brussel en op zondag 14 juli op het Dour festival. Alle tourdata.

Humo 4108/22 van 28 mei 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van maandag 27 mei 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: