Uit de platenkast van Mauro: 'Meat Is Murder’ van The Smiths

, door (mp)

79
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Dingen die ik niet vertrouw: zelfgemaakt vuurwerk, een uitgehongerde luipaard die op een drafje naast je meeloopt en geluk. Geluk is bijzonder verschrikkelijk. Pervers zelfs. Geen geluk zonder de bijbehorende herinnering aan mogelijke rampspoed. Geluk is de kosmos die de mens uitlacht met zijn illusie van veiligheid en verder ook met zowat heel het mens-zijn. Fuck geluk. Ik prefereer het enkel met mate.

Zoals rijden op de autosnelweg met je iTunes-bibliotheek op shuffle en dat er dan opeens iets van The Smiths begint te spelen. Dan ben ik niet langer hier maar dáár. Ik wijs nu naar een imaginaire autoradio. Maar dat had je wel door. Wat ik op mijn beurt ook wel doorhad. Waar waren we? Ah ja, The Smiths. Morrissey die met smachtende stem wéér een teleurstelling bezingt op een bedje van jingle jangle-gitaren (om eens wat oude vertrouwde recensietaal te gebruiken). Ik kan, wil en zal niet aan deze band weerstaan.

The Beatles, The Kinks, The Smiths. In dat soort parade horen ze voor mij thuis. Morrissey mag dan soms een ambetante zijn, het interesseert me niet. ‘I just don’t like people,’ zei hij in de leutige talkshow van Jonathan Ross. Prachtig vond ik het, hoe hij dat daar gelaten uitsprak. ‘Meat Is Murder’ zou weleens mijn favoriete album van The Smiths kunnen zijn. Niet per se vanwege bepaalde songs maar meer door een algemene sfeer, klank of romantiek. Ach, weet ik veel. Het is The Smiths. Dus goed.

Humo 4109/23 van 4 juni 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 4 juni 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: