Humo sprak met een 172-jarige: 'De staat moet mij nog een fortuin aan achterstallig pensioen'

, door (hm)

40
hm1200

HUMO We hebben een paar dingetjes opgezocht, en volgens je geboorteakte ben je van de jaargang 1962. Je ziet er ook jonger uit dan iemand van 170. Hoe verklaar je dat?

Wim Schoepers «Ten eerste: heb je al eens eerder iemand van 170 ontmoet? Nee? Hoe kun je dan vergelijken? En ten tweede: die zogenaamde geboorteakte is fake news. Niks is zo makkelijk als wat data vervalsen. En ik weet wie daar achter zit: mijn vijanden!»

HUMO Wie zijn je vijanden?

Schoepers «De pensioendiensten. Ik was 65 in 1912, maar deftige pensioenregelingen zijn pas in de jaren 20 ontstaan. Daarom heb ik gezegd: ‘Jongens, mijn administratieve toestand is wat ingewikkeld, ik ga niet flauw doen. Geef me gewoon het equivalent van tachtig jaar pensioen, uiteraard geïndexeerd.’ Toen zijn ze aan het rekenen geslagen, ze moeten mij nog een fortuin. Daarom hebben ze mijn gegevens vervalst.»

HUMO Tot welke leeftijd heb je gewerkt?

Schoepers «Ik werk nog steeds. Door die vervalste gegevens heb ik nog een jaar of acht te gaan.»

HUMO Hoe was het om op te groeien in de 19de eeuw?

Schoepers «Ik praat niet graag over het verleden. Achteromkijken is stilstaan. En stilstaan is achteruitgaan. En achteruitgaan is levensgevaarlijk met dat drukke verkeer van tegenwoordig, want ik heb geen ogen in mijn achterhoofd.»

HUMO Je hebt heel wat meegemaakt, natuurlijk. Wat voor werk deed je?

Schoepers «Ik werk in een doe-het-zelfzaak. De Brico.»

HUMO Die bestond toch nog niet in de 19de eeuw?

Schoepers «Weet je, in de 19de eeuw vroeg niemand zich af of er doe-het-zelfzaken zouden bestaan. Daar kan ik je dus niet op antwoorden.»

HUMO En hoelang werk je daar al?

Schoepers «Een dikke dertig jaar, voor zover ik me kan herinneren.»

HUMO En wat deed je daarvoor?

Schoepers «Boh, ik zat in een voetbalploegje, ik ging al eens naar een jeugdclub, beetje tv-kijken, achter de meisjes zitten... Wat doe je zoal als je jong bent in de jaren 70 en 80?»

HUMO Van de 20ste eeuw?

Schoepers «Juist. Ik ben heel lang heel jong geweest, veronderstel ik. Maar je moet me niet naar de details vragen. Het menselijk geheugen is als een filiaal van de Brico: hoe immens het ook lijkt, het heeft maar een beperkte opslagcapaciteit. Al wat langer dan vijftig jaar geleden is, kan ik mij niet herinneren. Sorry.»

HUMO Maar je hebt wel twee wereldoorlogen meegemaakt.

Schoepers «Ja, en ik heb ze allebei overleefd. Daar ben ik nog elke dag dankbaar voor.»

HUMO Weet je hoe het komt dat je zo oud bent geworden?

Schoepers «Ik heb daar zo mijn eigen theorietje over. In de 19de eeuw begonnen de eerste voorzichtige sociale voorzieningen. Misschien was ik een verstandige jongen, en dacht ik: ooit komt er wel een soort ouder-domspensioen, en als ik daar flink van wil profiteren, kan ik maar best heel oud worden. Maar ja, ik had niet kunnen voorzien dat de pensioendiensten een dikke eeuw later zo zouden dwarsliggen.»

HUMO Hoe ziet je gezinsleven eruit?

Schoepers «Ik heb een vrouw die Nathalie heet. En twee zonen van wie niks komt: de ene is dom, en de andere is nog dommer. Die laatste werkt bij de pensioendiensten. Hij heeft mijn dossier eens bekeken, en hij zei: ‘Pa, er is van alles dat niet klopt.’ Ik heb geantwoord: ‘Kan zijn, maar ik ben een uitzondering. Ik klop namelijk wél, meer bepaald op uw bakkes als ge dat niet onmiddellijk in orde brengt.’ En weet je wat hij mij antwoordde? ‘Vader,’ zei hij vlakaf, ‘zuip misschien wat minder!’ Ja, zo zei hij dat, recht in mijn 172-jarige gezicht!

»Kom, trakteer mij nog eentje, om mijn eeuwenoude verdriet door te spoelen.»

Hugo Matthysen

Humo 4110/24 van 11 juni 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 11 juni 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: