Herman Brusselmans: 'Ik heb mijn doeken van Tuymans en Borremans de deur uit gegooid, zodat Lena nooit meer bobbeltjes heeft'

, door (hb)

7
brusselmans 1200

Enkele jaren geleden was ik van plan om een huis in Amsterdam te kopen, samen met m’n vriendin Lena. Zij was geboren en getogen in Amsterdam en op haar 21ste verhuisd naar Brussel, en in 2016 was ze ineens een koppel met een pipo die in Gent resideerde. Omdat we veelal samen wilden zijn, besloten we om niet meer apart te wonen. Waar zouden we ons gezamenlijke leven verder uitbouwen? In Brussel? In Gent? Ergens anders?

Omdat ik redelijk dol ben op Amsterdam, en Lena daar nog vele vrienden en kennissen heeft zitten, gingen we op zoek naar een geschikte woning in die wereldstad. Ik vond een aantrekkelijk pand in de Vijzelstraat. Het kostte wel veel geld, maar ja, de Vijzelstraat ligt in het centrum, er wonen enorm veel aantrekkelijke en gegoede mensen, en bij lekker weer heb je er veel zon. Wat meer was, de benedenverdieping van het pand kon prima dienen als handelsruimte, en Lena was toch al van zins om een galerij op te starten, onder meer wegens haar grote belangstelling voor de schilderkunst. Wat een uitstekend plan. Ik zou op de eerste verdieping zitten schrijven, op de tweede verdieping zou de woonruimte geïnstalleerd worden, en gelijkvloers dus de galerij.

Toen werd echter na een routineonderzoek ontdekt dat Lena een allergie heeft voor verf. Inderdaad, iedere keer als ze te dicht in de buurt kwam van met name een schilderij, kreeg ze bobbels van tussen haar tietjes tot onder haar flamoesje. Helaas moesten we de galerij schrappen, en van lieverlede schrapte ik maar het hele pand in de Vijzelstraat, omdat ik inmiddels had horen zeggen dat daar in 1956 een heel gezin was uitgemoord, en de dode gezinsleden kwamen geregeld des nachts spoken, iets waarvoor ik al sinds m’n vroege jeugd heel bang ben. Bovendien was één van die vermoorde slachtoffers, de jongste zoon Sjoerd, een albino, en de combinatie spook-albino is voor mij het angstaanjagendste conglomeraat dat ik me in m’n verschrikkelijkste nachtmerries kan voorstellen.

Zo kwam er een einde aan onze betrachting om in Amsterdam te wonen, en naar Brussel wilde ik niet verkassen, omdat de combinatie Franstaligheid en verloedering voor mij een ander angstaanjagend conglomeraat is. Ja, als je er even bij stilstaat, heb ik een heel aantal angstaanjagende conglomeraten.

De oplossing bood zich vanzelf aan: Lena kwam bij mij in Gent wonen, hier in m’n eenvoudige doch gezellige loftje. Dat vond plaats in september van vorig jaar, en sindsdien zijn we heel gelukkig tussen onze vier muren, en we voelen ons verliefd, sterk en gezond, mede doordat ik al m’n schilderijen, ook die van Luc Tuymans en Michaël Borremans, de deur uit heb gegooid, zodat Lena nooit meer bobbeltjes heeft van tussen haar tietjes tot onder haar flamoesje. Kortom, het samenwonen lukt wonderwel.

Toch is er vaak het verlangen naar Nederland, zowel bij Lena als bij mij, en daarom ben ik op zoek gegaan naar een buitenverblijfje, in een leuke omgeving en niet te duur. Na nachtenlang surfen op het internet vond ik een vrijstaande woning in Zaandam voor 450.000 euro. Geef toe, dat is weinig geld, en om de woning te checken reden Lena en ik op de motor naar het desbetreffende adres. Alles klopte aan dat huis. Het was praktisch in nieuwstaat, er was nooit iemand in vermoord, bij lekker weer schijnt de zon in de tuin en bij slecht weer kun je naar de neerstromende regen kijken vanuit de veranda. Er zijn een saunakamer, een open haard en een garage, de gasinstallatie is net gerenoveerd en de woning ligt in een rustige straat, waarin je op korte afstand een bakkerij, een supermarkt, een vishandel, een dierenwinkel, een sigarenboer en een basketbalveldje kunt vinden. Zo goed als perfect. Toch nog even kijken of de naaste buren meevallen.

Aan de ene kant heb je het echtpaar Sulferspons, gepensioneerde ambtenaren die zich naar eigen zeggen nergens mee bemoeien en zich praktisch alleen bezighouden met het verzorgen van hun gehandicapte dochter Sjaan (syndroom van Down en klompvoeten). Aan de andere kant woont een doofstomme weduwnaar die weinig lawaai maakt en meestal in z’n bed ligt (multiple sclerose). Zodoende heb ik het Zaandamse huis gekocht, en nu hebben Lena en ik zowel een waardevolle woning in Gent als één in centraal Nederland. Nu nog een boshut in de Peloponnesos, en we zullen voor altijd tevreden zijn.

Humo 4112/26 van 25 juni 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 25 juni 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: