Marc Didden: Groen en de grootstad

, door (md)

Deel
diddy 1200

Daar zat iets in, beaamde hij, maar hij bekende tegelijkertijd dat

hij zelf ook weleens een dagschotel lust, ooit een week of drie verliefd was geweest op Doortje en dat hij, als er een ongemakkelijke stilte viel in een gesprek, weleens wilde overschakelen op de quasi shakespeariaanse uitroep ‘Mijn gedacht!’.

Maar hij vond zoiets toch geen reden om zo massaal voor de verkeerde partijen te stemmen. ‘Tja,’ antwoordde ik, ‘wat is een verkeerde partij?’ Hij zuchtte. ‘Dat weet jij best. Beter dan wie ook!’

‘Groen?’ vroeg ik. ‘Ja, daar ben ik ook wel bang van.’ Hij keek me aan. Grapje? Nou, een half dan.

Het spreekt vanzelf dat ik niets tegen die groene mensen heb, sommige van mijn beste vrienden zijn groener dan de Hulk. Zelfs het groene gedachtegoed spreekt ondergetekende grotendeels aan. Ik voel alleen dat het tussen Groen en de grootstad niet goed zit. Ze lijken die niet écht te begrijpen. Ze willen die reduceren tot provinciesteden, eigenlijk. Ze denken te vaak dat alleen de fietsende mens een gelukkige mens kan zijn. En dat is nu eenmaal niet zo. Kermit de Kikker zong het al: ‘It’s not easy being green.’

Marc Didden

Humo 4112/26 van 25 juni 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 25 juni 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: