Heleen Debruyne: 'Het is doodeng om schuld te bekennen. Maar het loont'

, door (hd)

Deel
debruyne 1200

Bevriezen wanneer een fysiek sterkere persoon boven je hangt, jezelf achteraf vervloeken omdat je aanvankelijk misschien toch te aardig was, uit schaamte niet naar de politie durven te stappen: ik heb het allemaal al gehoord. Jaren vóór #MeToo kon ik de vriendinnen die soortgelijke ervaringen gedeeld hebben, al niet meer op één hand tellen.

Wat me wel choqueerde, was de achteloosheid. Van half Hollywood, dat wist dat al die mooie actrices met wanstaltige Weinstein in bed doken uit vrije wil, in ruil voor een rolletje. Goed materiaal voor aangebrande grappen. En iedereen in het publiek maar lachen. En slijmen bij Weinstein, want dat is goed voor de carrière.

De achteloosheid van de werknemers van Weinstein die zich geen vragen stelden als er weer eens een vrouw huilend uit zijn hotelkamer kwam. Van zijn zakenpartners en werknemers die weet hadden van de peperdure geheimhoudingsovereenkomsten waarmee hij vrouwen die er wel een zaak van wilden maken, het zwijgen oplegde. Des te meer respect voor diegenen die wel zijn opgestapt. (Voor u gaat zeuren dat die vrouwen naar de rechtbank hadden moeten trekken: een lange, dure rechtsgang levert in zedenzaken vaak niets op. De kans is groot dat slachtoffers berooid en zonder schuldbekentenis achterblijven. Kiezen voor de zekerheid van zwijggeld is misschien laf, maar wel begrijpelijk.) En vooral de achteloosheid van Weinstein zelf, die koppig alle aantijgingen blijft ontkennen.

Het kan nochtans anders. Zelfs in Hollywood. In de nasleep van #MeToo hing tv-schrijver en producent Dan Harmon op Twitter de moreel rechtschapene uit. ‘We don’t have to make 2018 the Year of the Mensch, but I hope it can be the Year of the Not as Much of an Asshole,’ liet hij zijn volgers weten. Ho maar, reageerde een ex-medewerkster cryptisch, pas na de schuldbekentenis komt vergiffenis.

Niet veel later nam Harmon een podcast op. Een monoloog van zeven minuten waarin hij erkende dat hij misbruik had gemaakt van zijn positie om zijn jonge medewerkster lastig te vallen. Omdat ze niet inging op zijn herhaalde avances, ging hij haar onheus en zelfs wreed behandelen. Ze heeft uiteindelijk ontslag genomen.

Hij beseft dat hij zijn macht heeft misbruikt, zegt hij nu, en het spijt hem. Zijn luisteraars roept hij op om goed na te denken over hun daden en de gevolgen. Allesbehalve achteloos. Harmon raakt zijn job niet kwijt, zijn reputatie is niet voor eeuwig beschadigd, de ex-medewerkster wil hem niet alsnog door de modder slepen, een proces aandoen of financieel uitzuigen. Ze aanvaardt publiekelijk zijn excuses. Als er iets in het volle daglicht gedaan moet worden, schrijft ze, is het vergiffenis schenken.

Dat is een zeldzaam verhaal – het is doodeng om schuld te bekennen. Maar het loont: het slachtoffer voelt zich erkend, de dader krijgt absolutie en iedereen vermijdt gerechtskosten.

Humo 4112/26 van 25 juni 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 25 juni 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: