De eeuwelingen van Vlaanderen (2): 'Een mens is geneigd om stomme dingen te doen. Dat blijft zo, ook op je 100ste'

© Jelle Vermeersch

, door (hvt)

321

> Lees ook deel 1

Als we haar kamertje in het woonzorgcentrum betreden, zit Ida Beirnaert te dommelen in haar zetel. Het is haar favoriete bezigheid, behalve wanneer er wat te vieren valt.

Marina (schoondochter) «Als ze me de week na haar 100ste verjaardag hadden gebeld om te zeggen dat ze was overleden, ik had het direct geloofd. Ze was uitgeput van al het feesten. Drie keer hebben we haar verjaardag gevierd: de eerste keer op de dag zelf, hier in het rusthuis. Daarna met een misviering in haar dorp Oppuurs, gevolgd door een receptie van de gemeente. Op zondag was dan het grote familiefeest. Ze heeft er zo van genoten.»

Ida Beirnaert «Ja, dat was goed. Maar het kan plots gedaan zijn, hè. Mijn schoonzus was er ook. Ze was nog heel goed, maar drie weken later was ze dood. Gewoon, ’s nachts in haar slaap overleden. Mooie dood, dat wel. Ik zou willen dat ik ook zo kan gaan. Maar ik heb geen schrik om te sterven. Dat gaat allemaal goed gaan.»

Heel veel herinnert Ida zich niet van de voorbije eeuw, beweert ze. Maar met de hulp van Marina wil ze wel in de ton van haar geheugen grabbelen.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: