'Sommige echtparen smeekten mij om met hun dochter naar bed te gaan, omdat dat meisje zo verliefd was op mij dat ze drie keer per dag masturbeerde'

, door (hb)

274
a1
© BELGAIMAGE

Het is een non-fictiegeschrift, en het handelt over diverse onderwerpen, zoals gendergelijkheid, transseksualiteit bij homoseksuelen, het lesbianisme als bedreiging voor het patriarchaat, de politieke toestand in Hongarije, de ontvissing van de Noordzee, de relatie tussen wetenschap en het dagelijkse leven van de dakloze, en de humor die eigen is aan vrouwen en die tot uiting komt in hun manier van reageren op een orgasme, hun neiging om te denken dat ze door het feminisme aan belang winnen, en de mogelijke grappigheid van hun maandstonden, als ze klagen over buikpijn, gezwollen borsten, rode vloed, brokjes in het bloedverlies en depressieve gevoelens, en dit doen op zo’n wijze dat je, als individu dat nooit maandstonden heeft, in lachen uitbarst.

Maar goed, dit mogen dan allemaal importante onderwerpen zijn, het blijft een feit dat het schrijven erover aan het stokken is. De kans is groot dat dat aan mij ligt, als Vlaams auteur die op de terugweg is. In wezen mag ik niet klagen; ik ben bezig met hard arbeiden sinds 1980, er ging geen dag voorbij of ik zat aan de schrijfmachine of de computer, m’n wil was groot om de vaderlandse literatuur naar een hoger niveau te tillen, ik heb meer dan een miljoen achthonderdduizend boeken verkocht, en in de loop der jaren heb ik ontelbaren gelukkig gemaakt met een handtekening, een selfie, een gesprek, een bezoekje aan huis, of een seksuele relatie met hun dochter. Want inderdaad, sommige echtparen smeekten mij om met hun dochter naar bed te gaan, omdat dat meisje zo verliefd was op mij dat ze drie keer per dag masturbeerde terwijl ze met de tong uit de mond staarde naar de iconische foto van mij, waarop ik sta afgebeeld met een sigaret tussen m’n lippen en met m’n hond Eddie liggend aan m’n in schoenen van Prada geschoeide voeten.

'Ik drink omdat ik niet tevreden ben met m'n leven. Ik was veel liever schrijver geweest'

Ik heb een paar keer voldaan aan de aanvraag van zulke mensen, en dan ging ik met die dochter naar bed, bezorgde ik haar vijf of meer orgasmes, en als naspel legde ik haar de meest gangbare theorieën uit die Arthur Schopenhauer ooit op de mensheid had losgelaten. Doch in de loop der jaren is m’n licht gaan tanen, seksuele gunsten werden mij niet meer verleend, de boekenverkoop ging achteruit, en op literaire podia werd, terwijl ik m’n eigen teksten voorlas, niet meer met bloemen naar me gegooid, maar met glasscherven, modder, fecaliën, en in plastic zakjes verpakte urine. Ik diende m’n conclusies te trekken: m’n koninkrijk was vervallen tot een ruïne. Toch ging ik, tegen beter weten in, door met schrijven, met als resultaat dat ik het veel te trage rammen op de computer steeds vaker onderbrak om voor me uit te staren, in de onmogelijkheid te verkeren om van hout pijlen te maken, en in mezelf de hele wereld te vervloeken.

Nochtans heb ik, op mijn vorderende leeftijd, niks te klagen: ik ben enigszins gezond, ik heb een prachtige vriendin, een gezellig loftje waarin ik me niet slecht voel, een drumstel, drie motoren, en ik kan de kracht opbrengen om m’n brein niet de grenzen van de waanzin te laten oversteken. Toch denk ik soms: ik moet vluchten, ik moet uit de luchtbel, ik moet andere oorden opzoeken, en ik moet iets geheel anders gaan doen. En dan stel ik me in m’n fantasie bepaalde situaties voor. Ik woon met vrouw en vier kinderen in Waarschoot, ik ben slechts 43 jaar oud, ik heb een labrador, ik heb rechtse opvattingen, ik ben lid van een schietclub, ik trek me nergens wat van aan, ik ben een gepatenteerde gek, en ik ben agent van de politie. Ik houd Marokkanen en Turken zonder enige reden aan op straat, ik kogel een op heterdaad betrapte inbreker in de rug, ik bedrieg mijn vrouw met heroïnehoertjes, ik scheur met de politiewagen met honderd kilometer per uur door het Gentse stadscentrum, en ik drink me te pletter, zowel binnen als buiten de werkuren. Dat valt m’n oversten op, en ik sta op de lijst om een sanctie te krijgen. Maar eerst word ik toevertrouwd aan een psychiater, die probeert te ontdekken welke diepere oorzaak m’n drankzucht heeft. Ik wauwel tegen hem: ‘Ik drink omdat ik niet tevreden ben met m’n leven. Ik was veel liever schrijver geweest, had liever een prachtige vriendin gehad, had liever in een gezellig loftje gewoond, was liever gezond geweest in lijf en kop, en had graag een boek geschreven over de maandstonden van vrouwen.’ De psychiater vraagt: ‘Waarom uitgerekend dat boek?’ ‘Omdat maandstonden grappig zijn,’ zeg ik, en ik buig treurig het hoofd, om wat niet was, niet is, en nooit zal zijn.

Humo 4116/30 van 23 juli 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van maandag 22 juli 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: