Marc Didden: 'Oud, maar nog niet eenzaam'

, door (md)

3
diddy 1200

Erg is dat niet, maar een buitengewoon opwindende gedachte vind ik het allerminst. Ik ben tenslotte één van die jongens die op wilde feestjes tijdens het midden van de swingende sixties weleens dansend durfde mee te brullen met ‘My Generation’ van The Who, en dan vooral veel postpuberale pathos legde in de zinsnede ‘I hope I die before I get old’. Zelfs Pete Townshend, het opperhoofd van The Who, heeft die woorden door de jaren heen al een paar keer grimlachend omgebogen tot ‘I hope I get old before I die’.

Marx, en wanneer ik die familienaam gebruik bedoel ik daar altijd Groucho mee, heeft mij geleerd dat een mens geen enkele verdienste heeft aan oud worden, want dat hij er alleen lang genoeg voor moet leven.

Wat is lang genoeg? Mijn vader klopte af op 63 jaar, mijn beide grootvaders haalden hun 65ste. Ikzelf hoop dat ik de volgende écht goede plaat van Bob Dylan nog mag meemaken en omdat zulks nog wat kan duren, koop ik mijzelf aldus wat tijd.

Vanwaar ik nu zit, zie ik in mijn boekenkast ‘Oud en eenzaam’ staan, een boek van Gerard Reve uit 1978. Kenners vonden het niet zijn beste werk. Maar wat weten kenners? Zelf herinner ik me dat het me destijds trof, en ook dat ik toen al vreesde dat wat erin verteld werd, me nog allemaal te wachten stond, zo tegen 2020.

Maar het goede nieuws is dat ik nu wel oud ben, maar nog niet eenzaam. Dus: laat die kurken knallen!

Marc Didden

Humo 4117/31 van 30 juli 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 30 juli

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: