Auteur en Nobelprijswinnaar Toni Morrison is overleden: 'Het racisme in de VS is nog altijd even intens'

© Getty

, door (ms)

21

(Verschenen in Humo 3588 op 2 juni 2009)

Toni Morrison, Amerikaanse Nobelprijswinnaar Literatuur, ontvangt me in de bibliotheek van het Amsterdamse Ambassadehotel, en het valt me mee dat ze me onmiddellijk in vertrouwen neemt. ‘Ik heb ischias,’ zegt ze met die melodieuze stem waar ik al veel over gelezen heb. ‘Ken je dat? Heupjicht. Vreselijk pijnlijk. Ik sukkel er al een tijd mee, het scheelde niet veel of ik was hier niet geraakt. Je moet me zien lopen: ik waggel als een eend.’ 

Toni Morrison «Ach, hoor mij bezig... Lang geleden zat ik hele middagen met mijn zus in de tuin tomaten of perziken te hakken, om ze op te leggen. Mijn moeder, mijn grootmoeder, een hele stoet oudjes, die zaten daar allemaal bij. Soms vertelden ze verhalen, dikwijls gruwelijke, maar altijd mooi verteld – sommige daarvan heb ik gebruikt in ‘Beminde’ (uit 1987, red.). Maar het grootste deel van de tijd hadden ze het over hun zere rug, hun zwakke maag, hun geneesmiddelen, hun wonderdokters... Mijn zus en ik hadden er de pest aan, maar ik moet je zeggen: vandaag is er niks waar ik zelf liever over praat!» 

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: