De vrouw van de in Iran opgesloten VUB-prof Djalali: 'Ze dreigden ermee zijn doodstraf uit te voeren'

, door (rl)

43
vrijbeeld

Vida Mehrannia «Mijn man belde me op en zei dat ze hem geblinddoekt hadden meegenomen. Hij zat in isolement en wist niet waar hij was. Hij was heel nerveus en emotioneel, en werd psychologisch onder druk gezet om nieuwe bekentenissen af te leggen. Ze dreigden ermee om zijn doodstraf uit te voeren.»

HUMO Wat deed u na dat vreselijke telefoontje?

Mehrannia «Ik was in paniek en probeerde zoveel mogelijk instanties in beweging te krijgen: Amnesty International, het Zweedse ministerie van Buitenlandse Zaken, de Belgische overheid, de Italiaanse overheid (Djalali was professioneel ook actief in Italië, red.)… Nachtenlang deed ik geen oog dicht.

»Gelukkig werkte de internationale druk: enkele dagen later liet mijn man weten dat hij opnieuw in de Evin-gevangenis zat. Het was alsof ik ontwaakte uit mijn ergste nachtmerrie.»

HUMO Uw 7-jarig zoontje gelooft nog altijd dat zijn papa voor jaren in Iran zit voor zijn job. Kon u uw paniek verbergen voor hem?

Mehrannia «Moeilijk. Hij merkte dat ik nerveus was en bleef maar vragen wanneer papa weer zou bellen. De eerste maanden dat mijn man vastzat, was mijn zoontje boos en weigerde hij met hem te praten. Maar nu wil hij er elke keer bij zijn als Ahmad belt. Hij blijft ervan overtuigd dat hij terugkomt naar Zweden.»

HUMO Hoe stelt uw man het nu?

Mehrannia «Hij deelt een cel met andere politieke gevangenen. Zijn fysieke en mentale gezondheid is slecht. De eerste maanden ging hij in hongerstaking, omdat hij geen toegang kreeg tot zijn advocaat. Bij zijn arrestatie woog hij 75 kilo, nu nog 50. Zijn bloedwaarden zijn alarmerend, hij heeft voortdurend darmproblemen en infecties. De gevangenisdokter heeft al meermaals geoordeeld dat hij naar het ziekenhuis moest, maar dat werd meestal geweigerd. Na een herniaoperatie werd hij vastgeketend aan zijn bed en veel te snel terug naar de gevangenis gestuurd.»

HUMO Hoe moeilijk is het voor u om na drie jaar de moed niet te verliezen?

Mehrannia «Dat sta ik mezelf niet toe! Maar één iets houdt me recht: de hoop op zijn vrijlating. Hopelijk kunnen Amnesty International en de Europese diplomaten daarvoor zorgen.»

Humo 4119/33 van 13 augustus 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 13 augustus 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: