De diva van links: Roberto Saviano, chroniqueur van het drama dat Italië heet

, door (di)

44
vrijbeeld

'Ik wil dat mijn lezers zich afvragen of zij wel zo anders zijn dan mijn personages'

Om klokslag halfnegen rijden twee geblindeerde auto’s de straat in die het plein aan de rechterkant flankeert. Het zijn twee identieke, donkergrijze VW Passats van het type Avant 2.0 TDI. Lichtmetalen velgen, ogenschijnlijk gloednieuw, in elk geval on-Italiaans proper geboend. Achter de fontein houden ze halt. De chauffeurs en hun bijzitters stappen uit en posteren zich bij de achterdeuren, elk aan een kant. Vervolgens gebeurt er een kwartier niets. Behalve dat er voortdurend mensen heen en weer lopen tussen de auto’s en het podium – oortje in, microfoontje voor de mond – en dat de lokale politie een corridor vrijmaakt tussen de auto’s en de zijkant van het podium.

Om kwart voor negen stapt Roberto Saviano uit de achterste auto. Zijn kalende, krachtig gebeitelde kruin herken je van ver. Van dichterbij oogt hij verfomfaaid, bleek en vermoeid. Tien jaar onderduiken voor de maffia laat zichtbaar sporen na.

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: