Herman Brusselmans: 'Boeken kopen doe ik niet, als beroemd schrijver krijg ik die wel gratis'

, door (hb)

65
boek 1200

De onvergelijkelijke krant De Morgen heeft het moeilijk, dient zware stormen het hoofd te bieden, zwalkt van diep naar nog dieper, en probeert te besparen op de productie door om de twee weken de kwantiteit van de krant te halveren. Maar toch blijft het ons belangrijkste dagblad, waarin nieuws staat voor jong en oud, waarin vanuit een linkse hoek met een klaarkijkende blik wordt geregistreerd, waarin zowel de stem weerklinkt van jong als van oud, van gekleurd als van wit, van arm als van rijk, van homo als van hetero, en van trans- als van triseksueel.

Al moet ik toegeven dat pakweg de stem van de hetero de laatste tijd compleet overtoeterd wordt door die van de homo, wat natuurlijk geen probleem is, want vaak hebben de homo’s heel wat te vertellen wat de moeite waard is, bijvoorbeeld over snit en naad, taarten bakken en koekjes glaceren, ballet en musical, of met het handje draaien en het leutertje zwaaien. Trouwens, ik zou de veelbesproken stem van onze allochtoonse medebewoners nog vergeten. Die komt ook geregeld aan bod in De Morgen.

Dat kan gaan van de mening van een Marokkaanse bloemkolenboer over het minister-presidentschap van Jan Jambon, over een artikel betreffende een Turk die een middel heeft uitgevonden tegen de veelvoorkomende jeuk aan de kont van schapen, tot een column van een Iraanse filosoof, die al achttien jaar in Vlaanderen leeft, een master heeft in sociologische psychologie en één in atavistische linguïstiek, en die in z’n bijdrage een lans breekt voor het introduceren van de islam in de meest afgelegen dorpen in West-Vlaanderen.

Kortom, ik vind De Morgen nog steeds een unieke publicatie, en ik hoop dat er binnenkort voldoende geld aanwezig blijkt om de reddende strohalm aan de oppervlakte te brengen. Indien dat niet mogelijk blijkt, dan zou ik De Morgen ten zeerste missen, ook omdat ik dol ben op de steeds terugkerende rubrieken, zoals het dagboek van de beste schrijfster van Vlaanderen, Ann De Craemer, die het er gisteren op een ontroerende wijs nog over had hoe ze eenzaam in haar bedje lag, rusteloos woelde, en om de slaap naar zich toe te halen zodanig in haar eigen spons begon te knijpen dat van haar geile gekrijs heel de buurt wakker werd. En dan heb je ook het standpunt van hoofdredacteur Bart Eeckhout, die niet onder stoelen of banken steekt dat hij een enorme fan is van Bart De Wever, en gelijk heeft hij.

Tevens worden we vergast op de reeks ‘De cultuurzomer van…’, waarin Bekende Vlamingen op een rijtje zetten wat ze zoal aan cultuur beleven in hun vakantieperiode. Aldus leerden we dat Véronique De Kock graag doorheen Frankrijk reist, om musea op te zoeken die materiaal in huis hebben over de vooroorlogse neo-expressionisten, dat Bart Kaëll in z’n vrije tijd af en toe schilderijen maakt, waaronder zelfportretten, portretten van z’n grootmoeder Stanse, en portretten van Luc Appermont met een komkommer in z’n reet. Allemaal bijzonder boeiend. En ook m’n collega Warre Borgmans vertelde interessante dingen. Je zult zeggen: Warre Borgmans is toch een fulltime acteur, hoe kan die een collega van jou zijn? Nou, dat is redelijk simpel: ik heb ook al een aantal keer geacteerd, namelijk in twee cultfilms, ‘La vie sexuelle des Belges’, waarin ik een alcoholicus vertolkte die het aan de stok kreeg met een travestitische circusartiest, en ‘Camping Cosmos’, waarin ik in de huid kroop van een cryptocommunist, die op caravans en woonwagens marxistische leuzen ging kladderen met rode menie en een verfborstel. Dus types als Warre Borgmans moeten maar niet te veel praatjes hebben als ze tegen mij over het acteervak beginnen te zeiken.

Hoe dan ook is Warre een goeie vriend van mij, en in z’n ‘cultuurzomer van…’ placeerde hij een paar schitterende opmerkingen, onder meer: ‘Snuisteren in een goede boekenwinkel is een prachtig tijdverdrijf. Het lijkt een andere wereld. Eentje waar het fijn vertoeven is.’ Ik ben het daar compleet mede eens. Zelf snuister ik zo’n keer of vier per week in een goede boekhandel, waar het inderdaad wel een andere wereld lijkt, en waarin ik zo fijn vertoef dat de boekhandelaar mij na het sluitingsuur bijna manu militari naar buiten moet werken. Boeken kopen doe ik in die winkels natuurlijk niet, want als beroemd schrijver krijg ik alle boeken die ik wil lezen gratis toegestuurd door uitgeverijen. Warre Borgmans en heel vele anderen moeten helaas betalen voor hun boeken.

Humo 4120/34 van 20 augustus 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 20 augustus 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: