Uit de platenkast van Mauro: 'Songs The Cramps Taught Us'

, door (mp)

Deel
Uit de platenkast van Mauro: 'Mauro Pawlowski'

Voor zover ik me herinner, hebben die vreselijk opdringerige Amerikanen ons overspoeld met een cultuur die alle fatsoen ontbeert. Zo werden ons allerlei laagsoortige muziekstijlen uit armoedige streken in de maag gesplitst. Met de propagandistische paplepel werden wij ermee gedwangvoederd tot we van helemaal niets anders meer wilden weten. Resultaat: een collectief stockholmsyndroom dat leidde tot massale en vooral zeer schandalige culturele toe-eigeningen. Van deltablues tot mumble rap: de Amerikanen hebben onze ziel ononderbroken gecorrumpeerd. Het oude Europa zou nooit meer hetzelfde zijn. Wel, ik ben ze er nog iedere dag dankbaar voor. Toonaangevende missionarissen van die ‘devil’s music’ – vooralsnog het beste genre ooit – waren The Cramps. Lux Interior en Poison Ivy, respectievelijk zanger en gitariste van de band, hadden als braaf, gehuwd koppel een heilige missie: de wereld bewust maken van de meest geperverteerde obscure muziek uit de jaren 50. Zo ontdekte we via hen dat er voor elke Eddie Cochran ook een Hasil Adkins bestond, wiens ‘She Said’ een mijlpaal is in de maniakale hillbilly. En dat er voor elke obscene instrumental à la Link Wrays ‘Rumble’ ook iets bestond als ‘Strollin’ After Dark’ van The Shades. Nummers die door The Cramps zelf werden gecoverd en later zijn gecompileerd onder de noemer ‘Songs The Cramps Taught Us’. Sommige titels alleen al: ‘Psychotic Reaction’, ‘Rocket in My Pocket’, ‘Goo Goo Muck’, ‘Calling All Cows’. Het zou me absoluut niet verbazen dat Quentin Tarantino ze allemaal grijsgedraaid heeft. En wat kunnen we hieruit leren? Dank u, Satan!

Humo 4120/34 van 20 augustus 2019

Dit artikel verscheen in:

HUMO van dinsdag 20 augustus 2019

Lees alle reportages

Humo.be-updates in je Facebook-nieuwsfeed?

U bent wellicht ook hierin geïnteresseerd: